biblomelide

Inscrición no xogo de pista

2012-01-30T00:10:00.002+01:00

Neira Vilas e Rachel de Queiroz: dúas figuras universais

2012-01-28T13:10:00.001+01:00

Onte, 27 de xaneiro, tivo lugar na casa da cultura a conferencia titulada Xosé Neira Vilas e Rachel de Queiroz, fabuladores artífices, organizada polo Concello de Melide. Neste acto, presentouse o libro da profesora da Universidade Estadual do Ceará, Cleudene de Oliveira, titulado Xosé Neira Vilas e Rachel de Queiroz, figuras universais. Unha ponte entre Ceará e Galicia. Participaron no acto a profesora brasileira e o autor das Memorias dun neno labrego.

Neste libro, a profesora trata de establecer un paralelismo entre as obras destes dous grandes fabuladores que emigraron e volveron ás súas terras para contar as historias das súas terras e das alleas.

No acto, Neira Vilas, ademais de falar da obra de Cleudene de Oliveira, resaltou a importancia do noso idioma, recalcando que temos unha lingua de grande extensión que compartimos con todos os países lusófonos. Falou tamén da importancia que tivo para nós a Galicia de América e comentou que a obra de Cándido Pazó, Memoria das Memorias dun neno labrego, foi representada no Brasil, con grande éxito e que foi entendida perfectamente utilizando a fonética do galego.

Neira Vilas comentou que, ademais da profesora Cleudene de Oliveira, tamén unha profesora de Melide, Dolores Rodríguez, está realizando unha tese comparando o mundo rural irlandés co galego, que aparece reflectido nas obras de John McGahern e de Neira Vilas. Na imaxe aparecen as dúas investigadoras xunto con Neira Vilas.

Ano de Celso Emilio Ferreiro

2012-01-07T20:17:00.000+01:00

Este ano 2012 será o do poeta Celso Emilio Ferreiro. Celebraremos o centenario do seu nacemento, o 4 de xaneiro 1912 en Celanova, e o cincuentenario da publicación da primeira edición de Longa noite de pedra, o seu poemario esencial e libro insignia da memoria cívica e literaria de varias xeracións. O grande poeta político e social da Galicia contemporánea, o poeta galego do século XX, probablemente, máis querido e popular volverá ser lembrado en Galiza e fóra dela.

MONÓLOGO DO VELLO TRABALLADOR

Agora tomo o sol. Pero até agora

traballei cincoenta anos sin sosego.

Comín o pan suando día a día

nun labourar arreo.

Gastei o tempo co xornal dos sábados,

pasou a primavera, veu o inverno.

Dinlle ao patrón a frol do meu esforzo

i a miña mocedade. Nada teño.

O patrón está rico á miña conta,

eu, á súa, estou vello.

Ben pensado, o patrón todo mo debe.

Eu non lle debo

nin xiquera iste sol que agora tomo.

Mentras o tomo, espero.

ADEUS A ISAAC DÍAZ PARDO

2012-01-06T19:31:00.003+01:00

Flores para Isaac Díaz Pardo

Hoxe despedimos a Isaac Díaz Pardo, intelectual, escritor e artista galeguista que se impuxo a tarefa de preservar, fortalecer e reconstruír a cultura e a memoria de Galicia. Acometendo facetas de empresario cultural, deseñador industrial, escritor, editor, promotor e mecenas de proxectos.

Cursou estudos na Escola de Belas Artes de San Fernando (Madrid).Pasou logo a ter unha praza de profesor na Escola Superior de Belas Artes de Sant Jordi de Barcelona e comezou as exposicións en España e no estranxeiro.Ao seu regreso inicia, cunha exposición na Coruña, unha etapa de dedicación plena á pintura que abandonaría en 1948, para entregarse por completo a un proxecto de dinamización sociopolítica e empresarial que tentaba de internacionalizar a cultura galega.Deste xeito abandonou as artes plásticas, pasando á cerámica e fundando con outros socios a fábrica de Cerámicas do Castro en Sada ,o que repite na Arxentina, onde pasaría trece anos e construiría xunto con outros destacados galeguistas como Luís Seoane o Laboratorio de Formas, precursor doutras actividades de desenvolvemento como as levadas a cabo na Cerámica de Sargadelos, o Museo Carlos Maside, o Instituto Galego de Información, a editorial Edicións do Castro, etc.

Das institucións que este colectivo creou para recuperar a memoria histórica, sería a dirección e administración do Grupo Sargadelos a faceta máis coñecida do intelectual galeguista, e a que lle causaría máis desgustos ao ser apartado do equipo de dirección.

Como escritor de ensaio e crítica, destacan Xente do meu Rueiro, O ángulo de pedra, Galicia Hoy (xunto con Luis Seoane), Paco Pixiñas (con Celso Emilio Ferreiro), El Marqués de Sargadelos ou Castelao, ademais dunha morea de artigos en xornais como La Voz de Galicia (onde colaboraría até o 2009).

O pai de Isaac Díaz Castro, Camilo Díaz Baliño, foi asasinado en agosto de 1936 e tirado nunha cuneta, xunto co estudante Sixto Aguirre Guerin, en Saa (Palas de Rei), moi preto de Melide. Alí homenaxéanse todos os anos o dí 14 de agosto.

Nesta foto, do ano 2008 aparece Isaac Díaz Pardo, xunto coa súa dona, con Avelino Pousa Antelo e David Otero o día en que inauguraron un monumento en memoria e honra destes dous galeguistas asasinados xa nos primeiros días da guerra.
Isaac tivo xa que esconderse cando era aínda un adolescente para que non o matasen como a seu pai, xa que el seguía os seus pasos.

Isaac tivo unha vida de traballo en defensa da nosa cultura e da nosa memoria histórica, e Galiza débelle moito a este home.
Hoxe está soterrado a carón de Valle Inclán e Aurelio Aguirre, nun lugar reservado a galegos ilustres no cemiterio de Boisaca, en Santiago.

Rematamos coas palabras que dixo unha das súas netas no enterro: "Que teñas boa viaxe, avó". Que teñas boa viaxe, Isaac.

2012-01-02T12:55:00.000+01:00

O día 31 de decembro de 1936 faleceu D. Miguel de Unamuno, o pensador contraditorio, o profesor, o poeta, o novelista. Salamanca, cidade na que viviu moitos anos e na que morreu, bautiza o 2012 como Ano de Unamuno, conmemorando os 75 anos do seu pasamento.

Miguel de Unamuno y Jugo (Bilbao, 29 de setembro de 1864-Salamanca, 31 de decembro de 1936) foi un escritor e filósofo español pertencente á Xeración do 98. Morreu no seu domicilio de Salamanca o 31 de decembro de 1936, de forma repentina. Á súa morte, Antonio Machado escribiu: “Señalemos hoy que Unamuno ha muerto repentinamente, como el que muere en la guerra. ¿Contra quién? Quizá contra sí mismo.”

Unamuno empezou sendo un defensor da República e posteriormente apoiou o levantamento militar. No verán de 1936 fai un chamamento aos intelectuais europeos para que apoien os sublevados, declarando que representaban a defensa da civilización occidental e da tradición cristiá. Sen embargo, o entusiasmo pola sublevación pronto se torna en desengano e arrepentiuse publicamente do seu apoio á sublevación. O 12 de outubro de 1936 na Universidade de Salamanca, pronunciou un apaixonado discurso no que manifestou: “Quiero hacer algunos comentarios al discurso -por llamarlo de algún modo- del profesor Maldonado, que se encuentra entre nosotros. Se ha hablado aquí de guerra internacional en defensa de la civilización cristiana; yo mismo lo hice otras veces. Pero no, la nuestra es sólo una guerra incivil. Vencer no es convencer, y hay que convencer, sobre todo, y no puede convencer el odio que no deja lugar para la compasión. Venceréis, porque tenéis sobrada fuerza bruta. Pero no convenceréis, porque para convencer hay que persuadir. Y para persuadir necesitaréis algo que os falta: razón y derecho en la lucha. Me parece inútil el pediros que penséis en España».

Escribiu numerosas obras, entre elas novelas como: Paz en la guerra, Amor y pedagogía,El espejo de la muerte, Niebla, Abel Sánchez, La tía Tula, San Manuel Bueno, martir... etc.

Obras filosóficas como: Del sentimiento trágico de la vida (1913) y La agonía del cristianismo (1925).

Entre sus obras poéticas destacan: Poesías (1907), Rosario de sonetos líricos (1911), El Cristo de Velázquez (1920), Andanzas y visiones españolas (1922), Rimas de dentro (1923), Teresa. Rimas de un poeta desconocido (1924), De Fuerteventura a París (1925), Romancero del destierro (1928) y Cancionero (1953).

Teatro, como: La esfinge (1898), La venda (1899), La princesa doña Lambra (1909), La difunta (1909) , Raquel encadenada (1921) , Sombras de sueño (1926) , El otro (1926)… etc.

O APALPADOR

2011-12-31T13:12:00.000+01:00

O apalpador ou pandigueiro é un personaxe ligado á tradición do Nadal do que existen testemuñas nas comarcas de Sarria, Courel e O Cebreiro,aínda que se está a recuperar en toda Galicia. O apalpador baixa a noite do 24 ou do 31 de decembro para visitar os nenos, tocándolles no ventre para ver se comeron abondo durante o ano, deixándolles unha presada de castañas, eventualmente algún regalo e desexándolles que teñan un ano novo cheo de felicidade e fartura.
Este ano, ademais de castañas, ímoslle pedir ao apalpador moitos libros e poucas tesoiras, para que o ano novo nos traia un ensino público de calidade para todos e todas.

CENTENARIO DE CUNQUEIRO

2011-12-30T12:48:00.000+01:00

No 2011conmemorouse o centenario do nacemento de Álvaro Cunqueiro. O día 17 de decembro, deuse remate na vila natal deste grande fabulador, Mondoñedo, a este ano cunha homenaxe "A noite de Merlín", na que se desenvolveron diversos actos, entre eles a posta en escena polas rúas da COMITIVA DOS POBOS DAS TERRAS DE MIRANDA

seguidamente levouse a cabo a representación do teatro musicado baseado na obra de Cunqueiro MERLÍN E FAMILIA, para rematar cun espectáculo de pirotécnia A LUZ QUE VOLVE A MIRANDA e unha queimada popular A BREBAXE DA FELICIDADE

Nestes actos participou moita xente de Mondoñedo, dende nenos moi pequenos até xente maior. Foi un espectáculo cheo de cor, de música e de fantasía que gustou a todo o mundo.

SOLSTICIO DE INVERNO

2011-12-21T22:32:00.001+01:00

Hoxe, día 21 de decembro, rematamos o trimestre no instituto. Esta é unha data moi especial, xa que nela conmemoramos o solsticio de inverno, que é o momento do ano en que o sol está nunha posición máis afastada con respecto ao Hemisferio Norte, polo tanto trátase do momento no que menos luz recibe.

Na antiga cultura celta, era esta unha época de renovación e esperanza. Supuña o final dun ano e a fin da escuridade, así como o nacemento dun novo sol. Polo tanto, era unha época na que se celebraban infinidade de festas e rituais.

Na Idade Media, a Igrexa trasladou a celebración das festas da natividade a esas datas para tentar desviar a atención dos festivais pagáns e facelos desaparecer.

Era tradición poñer ramiñas de acivro nas portas das casas, porque era sinal de invitación para que as fadas da fortuna entrasen.

No instituto realizáronse diversas actividades: partido de fútbol, festival musical, malabarismos, xogos de mesa... A biblioteca encheuse de alumnos/as que se divertían xogando.

Feliz solsticio de inverno 2011. Que as fadas da fortuna entren nos nosos fogares e no instituto e nos traian moita felicidade e un ensino público e gratuíto para todos e todas!

ENTREGA DE PREMIOS

2011-12-20T23:44:00.000+01:00

Hoxe entregáronse os premios aos gañadores e gañadoras dos concursos de relatos do Samaín e dos microrrelatos en contra da violencia de xénero.
Había tres categorías para cada un dos concursos e dous premios por cada unha delas.
O alumnado premiado foi:

CONCURSO DE MICRORRELATOS CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

1º CICLO:

1º PREMIO: Belén Ayude Puga (S1A) con: Unha historia para contar
2º PREMIO: Sara Fociños Astrar (S1A) con Os contos non sempre acaban ben.

2º CICLO:

1º PREMIO: Paula Zas Castro (S4A) con Maltrato á muller
2º PREMIO: María Méndez Montero (S4A) con Maltrato ás mulleres.

BACHARELATO:

1º PREMIO: Xácome Laya Sánchez (2º BAC A) con un microrrelato sen título.
2º PREMIO: Ana Ayude Puga (B1A) con un microconto sen título.

CONCURSO DE RELATOS DO SAMAÍN

1º CICLO:

1º PREMIO: María Ramos ( S2A) con Unha noite máxica
2º PREMIO: Aida Couso Prieto (S1C) con A fin de semana máxica.

2º CICLO:

1º PREMIO: Jennifer Varela Martín (S4A) con Lenda do día de defuntos.
2º PREMIO: Beatriz González Varela (3º PDC)con A veciña

BACHARELATO:

1º PREMIO: Sandra Amboage (B1A) con O Tatuador
2º PREMIO: Ana Ayude (B1A) con O conto da avoa.

Se queredes ler os relatos e microrrelatos premiados, podedes consultar o blog ARTEFACTO.

DÍA CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

2011-11-28T00:44:00.000+01:00

O día 25 de novembro, no noso instituto dixemos NON á violencia de xénero, e fixémolo de moitas maneiras. Expuxemos libros que tratan sobre ese tema...

puxemos flores polas mortas e un sopro de aire para cambiar as cousas...

pancartas para que se acaben as bágoas...

textos no taboleiro...

Cancións...

videofórum coa película de Sara, unha muller maltratada polo seu marido...

árbores con follas que caen prematuramente porque alguén considera que as mulleres son obxectos da súa propiedade e que as pode matar...

Obradoiros para analizar situacións de violencia e discriminación ...

Imaxes do que pode chegar a pasar se a xente non se fai consciente desta terrible lacra social.

Acabemos coa violencia de xénero. Non sexamos cómplices desta situación.

XELA VOLVEUSE VAMPIRA

2011-11-25T23:38:00.000+01:00

O día 25 de novembro conmemórase o día contra a violencia de xénero, por iso hoxe queremos recomendar unha lectura para todos/as relacionada co tema: Xela volveuse vampira, un libro de Fina Casalderrey, cunhas fermosas ilustracións de Noemí López.
Nesta obriña cóntase a historia dunha profesora, a mellor mestra do mundo, que cada vez se vai semellando máis a unha morta vivente porque ten os ollos violetas e tristes. Breixo, un alumno, tratará de descubrir se se estará a volver vampira. Que lle pasa en realidade a Xela? Poderédelo saber se ledes este libro que temos na nosa biblioteca.

DÍA CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

2011-11-18T13:31:00.000+01:00

A violencia de xénero, especialmente a violencia exercida contra as nenas adolescentes e mulleres é un fenómeno de carácter mundial independentemente das condicións económicas dos países de orixe.
A violencia doméstica exercida como ameaza, agresión física ou psicolóxica ou homicidio, é, probablemente, a forma de violencia de xénero máis presente en todas as sociedades. En España desde o 2002 ata hoxe perderon a vida unha media de 66 mulleres ao ano de mans da súa parella ou exparella.
AMAR NON É MATAR

Aquí máis música, libros e info sobre este tema: http://igualdade.xunta.es/violencia-de-xenero

concurso de microrrelatos contra a violencia de xénero

2011-11-11T11:45:00.000+01:00

Dentro do seu Plano Anual, o Equipo de Biblioteca do IES de Melide convoca un concurso de Microrrelatos con motivo do Día Internacional contra a Violencia de Xénero. A narración curta é un xénero que está callando entre o alumnado do IES de Melide. Cantas palabras necesitamos para poder contar unha boa historia? Retamos ao alumnado do IES de Melide a que con menos de cen palabras tente chegar ao corazón dos lectores.

Velaí as BASES e desta vez ninguén se queixará do moito que ten escribir:

- Os relatos xirarán en torno á violencia contra as mulleres ou ben a non violencia e como debe ser o bo trato en calquera relación.
- Terán unha extensión máxima de cen palabras.

- O prazo de presentación remata o venres, 25 de novembro de 2011 .

- Establécense tres premios para os tres mellores microrrelatos presentados (1º ciclo, 2º ciclo e Bacharelato e CF).

- O xurado estará formado por tres profesores/as do Equipo de Biblioteca e dous alumnos/as membros da Asociación do Alumnado.

*O xurado poderá deixar deserto/s o/s premio/s se o considera oportuno.

PRESENTACIÓN DA OBRA DE YANELIS VELAZCO FAJARDO

2011-11-10T23:58:00.000+01:00

O venres día 11 de novembro, ás 18:30 h, no salón de actos do Edificio Multiusos, terá lugar a presentación do libro Islas en el Tiempo, da escritora cubana Yanelis Velazco Fajardo. Participarán no acto, entre outros, a autora da obra e o escritor galego Xosé Neira Vilas.

Yanelis Velazco Fajardo nace no ano 1976 en Matanzas, Cuba. É licenciada en Filoloxía e profesora da Facultade de Artes e Letras da Universidade da Habana.

Como crítica literaria publicou numerosos ensaios sobre poesía en revistas literarias cubanas. Moitos destes ensaios están escritos en galego e dedicados a escritores e intelectuais galegos como Méndez Ferrín, Vázquez Pintor, Ánxel Fole, Celso Emilio Ferreiro, etc

A relación de Yanelis Velazco con Melide comeza en 2004, cando decide estudar a obra do escritor melidao Xosé Vázquez Pintor, froito do cal será o seu ensaio literario Xosé Vázquez Pintor. La memoria que reconstruye un mundo, publicado en 2007. Desde entón está vinculada á nosa vila. Así na I Feira do Libro de Melide (2008) presenta a obra de Vázquez Pintor Para decir abril e na segunda edición (2009) é a pregoeira da feira.

Agora vainos presentar a súa obra poética Islas en el tiempo, á que pertence este fragmento titulado Inventario.

"Párpados, ecos, agujas, pomos de plástico, teteras, vestidos de encaje, bistecs, tacones rojos, el beso, la camisa, la nostalgia, la mermelada de mango, otra vez los tacones rojos y toda la música. Amaneceres, café caliente, cerveza de jarra, bailar contigo, el mono del parque zoológico, los poemas junto al río, las frituras de mi padre, aguacate, mamey, maní, mamá, mío.

Recojo las palabras, las guardo en el baúl de la memoria junto a otras tantas que no vocifero desde hace tiempo. Las guardo, pero me quedo con algunas... tacones rojos por supuesto, la camisa, la nostalgia, el beso... bailar contigo"

PREMIOS CONCURSO DE CABAZAS

2011-11-07T13:41:00.002+01:00

Hoxe, na biblioteca, entregáronse os premios do concurso de cabazas. As alumnas premiadas foron:

1º premio para o 1º ciclo de ESO: Paula Vázquez Sufuentes, de S1B.

O segundo premio para o primeiro ciclo foi para Sofía Taboada García, de S1B

O premio único para segundo ciclo foi para María Ayude Puga, de 3º de ESOA.

Tamén se sorteou un premio entre todo o alumnado participante, e correspondeulle a María Vázquez Rodríguez, de S1B.
Felicitamos a todas as gañadoras e a todos/as os/as participantes pola grande calidade dos traballos presentados, e esperamos que sigan participando en cursos sucesivos.
Para todos/as, os nosos parabéns.

PRESENTACIÓN DE NÓMADES

2011-11-05T13:51:00.001+01:00

O venres, 4 de novembro, tivo lugar a presentación da nova novela gráfica do noso compañeiro de instituto Xosé Tomás. O acto foi organizado pola Asociación Cultural Terra de Melide, e levouse a cabo no edificio multiúsos de Melide.

Xosé Tomás deleitounos unha vez máis coas súas palabras e as súas imaxes.

Nomes de mulleres, imaxes, cores, olores, música e tamén silencios danse cita nesta fermosa novela gráfica que non deixa indiferente a ninguén.

Despois de escoitar as súas palabras, dedicounos a todos os que quixemos o seu libro e os seus debuxos.

Grazas Xosé Tomás por este agasallo e por estar do lado dos desfavorecidos, dos que máis padecen na nosa sociedade, neste caso das mulleres inmigrantes.

A ORIXE DO PLANETA DOS SIMIOS

2011-11-04T20:00:00.034+01:00

Hoxe conmemoramos o Día da Ciencia en Galego con un cinefórum na biblioteca. A película escollida foi A Orixe do Planeta dos Simios.
Esta película é a precuela do Planeta dos Simios, do ano 68. Nela, un científico traballa nunha cura para o Alzheimer que está sendo probada en monos. Unha destas criaturas é César, cuxa intelixencia evoluciona de forma rápida e ao que o protagonista da historia leva ao seu fogar para protexelo da crueldade dalgún dos seus compañeiros. Pero algo sae mal.
A visión destas imaxes serve para facernos reflexionar sobre os riscos da enxeñería xenética, sobre a utilización dos animais para a experimentación, sobre o papel das farmacéuticas na nosa sociedade e, en definitiva, sobre a ética na ciencia.

Título: A Orixe do Planeta dos Simios

Título Orixinal: Rise of the Planet of the Apes

Xénero: Aventuras, Ciencia Ficción

Nacionalidade: USA

Ano: 2011

Director: Rupert Wyatt

Guión: Amanda Silver, Rick Jaffa

Reparto: James Franco, John Lithgow, Freida Pinto, Andy Serkis, Brian Cox, Tom Felton, David Oyelowo

AS MULLERES NA CIENCIA: MARIE CURIE E MARÍA WONENBURGER

2011-11-02T15:25:00.000+01:00

O vindeiro 4 de novembro celébrase o II Día da Ciencia en Galego. Este ano está adicado á química, pois o 2011 foi declarado pola Unesco Ano Internacinal da Química, e á muller na ciencia, homanexeando a María Currie, hai 100 anos que se lle concedeu o Premio Nobel pola súa contribución á Química, e a María Wonenburger, unha prestixiosa matemática galega.

Marie Curie, naceu como María Sklodowska en Varsovia (Polonia) en 1867 e faleceu en Sancellemoz, Francia, en 1934. Estudiou Física e Química na Universidade da Sorbona, París, da que foi a primeira profesora nos tempos modernos e onde coñeceu o seu marido e compañeiro de investigacións, Pierre Curie.
Marie Curie foi a primeira muller en recibir un Premio Nobel, e a primeira persoa en recoller dous Premios Nobel en dous campos distintos, Física e Química. En 1903 Henri Becquerel, Marie Currie e Pierre Currie, recibiron o Premio Nobel de Física pola súa investigación común sobre o fenómeno da radiación. En 1911 Marie Currie recolleu o Premio Nobel de Química polo descubremento de dous novos elementos: o radio e o polonio.

María Wonenburger naceu en Montrove (Oleiros ) no ano 1927 e desde nena destacou polo seu interés polos números, o deporte e os idiomas. Fixo a licenciatura en Madrid. Foi a primeira española en conseguir unha beca Fulbright para realizar o doutoramento en matemáticas. Así chegou en 1953 á Universidade de Siracusa, en Nova Iorque. Traballou con prestixiosos matemáticos, como Nathan Jacobson, que dirixiu o seu

doctorado en Yale. Despois, regresou a España, onde volveu a estudiar o doctorado, ó non lle ser convalidado. Emigrou de novo e traballou en Ontario, Toronto (onde era a única muller que ocupaba un posto de profesora de matemáticas na universidade), Búfalo e Indiana (onde acadou a máxima categoría profesional, a de Full Professor). En 1983 abandonou a súa actividade profesional e trasladouse a súa casa familiar na Coruña, onde reside actualmente
María Wonenburger publicou numerosos artigos en revistas de prestixio no campo matemático e dirixiu oito teses de doutoramento. Destacan o elevado número de citas que aluden ó seu traballo investigador, ademáis de ser citada en numerosos traballos da súa especialidade. Déixounos un importante legado: xunto co seu alumno Roberth Mooby introduciu as chamadas álxebras de Kac-Mooby que xogan un papel central en Matemáticas e Fisica desde os anos 70. A súa labor investigadora levouna a figurar entre os mellores expertos de álxebra do mundo.

CONTO DE TERROR Á LUZ DAS VELAS

2011-11-01T21:31:00.002+01:00

O venres 28 de outubro, cando entramos pola mañá no instituto sucederon cousas fóra do normal. Era aínda noite e as luces non estaban acesas, cando oímos uns ruídos estraños: apareceron auténticas pantasmas e a entrada do instituto era un lugar tétrico, iluminado por candelabros cheos de telarañas. Algúns asustáronse de verdade, pero foilles pasando o medo cando descubriron a Ramiro, o vicedirector debaixo dunha saba.
Un grupiño de rapaces de 1º de ESO C tamén quixemos celebrar o Samaín ao noso xeito, reunímonos na biblioteca para ler. Pero a nosa lectura foi diferente á de outras veces. Para ambientarnos mellor apagamos todas as luces, baixamos as persianas e acendemos as velas dun deses magníficos candelabros que estaban no corredor do instituto. Escollemos un par de relatos: Napoleón y el espectro de Charlotte Brontë e un fragmento do Drácula de Bram Stoker. Despois vimos o comezo da película Drácula, de Bram Stoker de F. Coppola e quedáronnos ganas de seguir véndoa outro día.

TEMPO DE SAMAÍN

2011-10-28T00:06:00.021+02:00

Hoxe conmemorouse no noso centro a festa do Samaín. Pola mañá entramos no instituto e, por un momento, pensamos que estabamos soñando: lobishomes, pantasmas, teas de araña, mortos, decorados fantasmagóricos... Si, estabamos no tempo do Samaín.

No recreo, a nova lectora de inglés presentouse para todo o alumnado interesado e falou do Samaín e do Halloween. Fixo preguntas aos asistentes e agasallou con caramelos aos que acertaban.

Parece que morreu mentres lía, pero non teñades medo, que non é de verdade.

III CURSO DE FORMACIÓN SOBRE PATRIMONIO LÚDICO

2011-10-24T12:33:00.010+02:00

Os días 21 e 22 de outubro celebrouse no noso centro o III Curso de Formación sobre o Patrimonio Lúdico. Foi un curso dirixido a profesores/as co que se quere conseguir que os xogos tradicionais teñan cada vez máis importancia nas escolas e institutos galegos. A organización estivo a cargo da Asociación Galega do Xogo Popular e Tradicional, que ten a sede no noso instituto, e tamén colaboraron a asociación de profes Nova Escola Galega e o propio IES.

Asistiron unha sesenta persoas en total e, á parte de escoitar varias conferencias, os participantes puideron xogar a unha manchea de xogos, entre os que cabe destacar a loita galega, os birlos de lastra e ao canteiro, e os birlos de Caxide . Para ensinar os rudimentos destas catro modalidades deportivas, estiveron presentes no curso loitadores do Club A Cambadela da Estrada, xogadores de birlos da Órrea –A Terra de Miranda, e un xogador de birlos de Caxide – Parada do Sil.

Na biblioteca do centro levouse a cabo o obradoiro O xogo tradicional e as artes, impartido por Natalia Val e Pía Outeiriño.

Todo o mundo pareceu marchar moi contento de como saíran as cousas durante o curso. A ver se o ano que vén se pode organizar a cuarta edición.

Deixámosvos por aquí algunha foto.

PRESENTACIÓN DE NÓMADES

2011-10-19T22:31:00.002+02:00

Hoxe tivo lugar na Biblioteca Ánxel Casal a presentación da novela gráfica NOMADES, de Xosé Tomás, ilustrador e profesor de inglés no IES de Melide.

Trátase dunha historia de mulleres que emigran dun lugar a outro, deixando un pasado e enfrontándose a un futuro incento e sempre difícil, no que sofren o desprezo e a incomprensión.

Unha vez máis, Xosé Tomás posiciónase do lado dos/as perdedores/as para denunciar a opresión e a marxinación social, utilizando unhas ilustracións tan fermosas que non podemos deixar de miralas.

Dámoslle os nosos parabéns ao noso compañeiro, asiduo colaborador da biblioteca, e agardamos que tamén presente a súa obra no instituto.

Por certo, XA TEMOS A NOVELA NA BIBLIOTECA dedicada polo autor. Podedes pasar a vela.

BENVID@S AO NOVO CURSO.... RECORTADO!

2011-09-29T12:55:00.002+02:00

Unha semana despois do inicio das clases, despois de poñer orde nunhas cantas cousas, Biblomelide comeza a súa andaina. Velaí as novas alumnas e alumnos de 1º de ESO nunha biblioteca máis colorida, con novas cadeiras e mesas para facer a vosa estancia máis agradable. Nestes poucos días xa descubrimos que entre o novo alumnado hai lectores e lectoras voraces, que seguramente estarán desexando coñecer o noso club de lectura Papalibros e apuntarse para este novo curso.
Temos case lista a nosa programación de actividades que, esperemos, vos fagan ler e gozar aínda máis dos libros. Pero non queremos deixar de denunciar o que está a pasar nestes momentos no ensino plúblico: os recortes en educación afectan tamén á biblioteca. Para comezar, a maior carga horaria do profesorado non nos permitirá este ano ter a biblioteca aberta tantas horas coma en anos anteriores. Tampouco podemos ocultar a nosa preocupación pola disminución do presuposto económico que con toda seguridade sufrirán os centros. Poderemos mercar libros novos? Certo é que a Biblioteca do IES de Melide conta con bastantes fondos, pero tal vez este ano tardemos máis ou quizais non podamos traer aínda quentes do prelo as últimas novidades en cómic, o derradeiro libro de Moccia ou as novas aventuras do noso inspector Leo Caldas, que Domingo Villar está apunto de publicar.
De todos xeitos e, a pesares do horario recortado, temos todos os vosos datos actualizados no programa de xestión para que veñades a busacr libros, porque O PRACER DE LER NON SE PODE RECORTAR.

CHARLAS NA BIBLIOTECA: UN PERCORRIDO POLA HISTORIA DO CÓMIC

2011-05-29T01:11:00.001+02:00

O pasado mércores 25 fixemos un percorrido pola historia do cómic na nosa biblioteca da man de José Barreiro, libreiro especializado e gran lector de banda deseñada.
Falóusenos un pouco da historia do cómic, que tería os seus antecedentes máis remotos nas pinturas rupestres, atendendo á necesidade do home de contar historias con imaxes dende os tempos maís antigos. A comezos do s. XX xurde a tira cómica e ao longo deste século a banda deseñada consolídase como xénero artístico. Tes máis información sobre o contido desta charla en Papalibros, o blog do Club de Lectura.
Moitos dos libros que se mencionaron nesta charla forman parte da nosa biblioteca, mencinamos aquí algúns títulos adquiridos por si vos animades a lelos: Historias de Color Tierra, Watchmen de A. Moore, El invierno del dibujante de Paco Roca, El Paréntesis de E. Durand, Contrato con Dios de W. Eisner, Blankets de C. Thompson, Una historia popular del Imperio Americano de H. Zinn, El héroe de David Rubín, La Ilíada, Un zoo en invierno de Taniguchi, Ana Frank. La biografía gráfica, Sky Hawk de Taniguchi, El local de Gipi... anímate a visitar a nosa exposición, seguro que atopas algo que te enganche.

MAKINARIA

2011-05-21T23:56:00.001+02:00

Estes coches representan, segundo Carlos Negro, o número de mozos e mozas menores de 30 anos que morren todos os anos en accidentes de tráfico, tema do que trata a súa obra Makinaria.

Durante unha hora, Carlos Negro estivo recitando poemas da súa obra ao alumnado de Bacharelato e PDC do IES de Melide. O poeta, coma sempre, conseguiu emocionar o auditorio.

Finalmente, despois de lernos un conto, agasallounos con poemas de amor para un sms.

LOIS PEREIRO

2011-05-18T22:30:00.003+02:00

Este ano, o Día das Letras Galegas estivo dedicado a Lois Pereiro. O alumnado do IES, ademais de facer un tríptico dedicado a el, realizou un pequeno mural con imaxes e poemas e unha montaxe a partir do guión de televisión "Que é Galicia?", escrito por Lois Pereiro e emitido pola TVG o 25 de xullo de 1988.

Outro poema de amor

El xa non sintía nada alí deitado
e ela tampouco ó velo.
Preguntouse se o amara algunha vez
mentres vía o seu sangue a caer na alfombra
que ela, sempre ela, tería que limpar
cando o levasen.

Lois Pereiro
Poemas 1981-1991

FRAQUEZAS

2011-05-12T00:13:00.032+02:00

O mércores, 11 de maio presentouse na librería Couceiro, de Santiago, a obra Fraquezas, escrita por Xosé Díaz Díaz, profesor de matemáticas e amante da literatura, que estivo traballando hai uns anos no IES de Melide.

Trátase da súa terceira obra publicada, e nela recóllense varios relatos, algúns deles premiados.

Xa temos o libro na biblioteca. Agardo que o leades e que vos guste.

ANIRMAU

2011-04-16T13:37:00.005+02:00

Alumnado do noso centro participa como xurado no Festival Didáctico de Animación IES Ramón María Aller Ulloa (ANIRMAU 11) de Lalín. Este festival desenvolverase en Lalín entre os días 25 e 30 de abril. As nosas alumnas desprazáronse a esta vila o día 15 para reunirse co resto dos integrantes do xurado. A reunión tivo lugar na biblioteca do IES.

Os premios entregaranse o 30 de abril no Centro Comercial Pontiñas. Co remate da gala, as curtas gañadoras proxectaranse na sala principal dos Cines Filmax Pontiñas.

OBRADOIRO DE PORTUGUÉS

2011-04-13T11:53:00.002+02:00

Onte estivo no noso centro Henrique González, da Asociación galega da lingua para impartir un obradoiro de portugués ao alumnado de 3º de ESO.

A finalidade é que os alumnos e alumnas coñezan un pouco mellor o mundo lusófono e a súa lingua, que aprenda a valoralo e que non o vexan como algo alleo a nós.

Enredamos con Antón Cortizas

2011-04-05T23:32:00.002+02:00

O día 1 de abril, e como remate das actividades da biblioteca dedicadas ao mundo da infancia: xogos, xoguetes, escola… veu ao noso centro o escritor Antón Cortizas, autor da Enciclopedia de xogo populares Chirlomirlos, para ensinarlles aos rapaces/as de 1º de ESO a facer enredos.

Fixemos:

1. Un chifre de lata, o chifre do merlo, xa que estamos na primavera.

2. Unha castañeta, enredo de percusión.

3. Un asubío de chapa de refresco .

4. Un nunú coas canas de vasoira

Pasámolo todos moi ben tratando de facer que soasen, aínda que poucos conseguiron facer soar o chifre do merlo. Seguirémolo intentando.
Se queredes escoitar a conversa con Antón Cortizas en Falamelide, aquí vai o enlace.

OBRADOIRO DE POESÍA CON CARLOS NEGRO

2011-03-25T10:10:00.001+01:00

O pasado venres, día 28, veu de novo o poeta Carlos Negro ao noso centro para seguir co obradoiro de poesía que xa comezara a impartir o 25 de febreiro.

Nesta ocasión incidiu moito sobre a importancia dos sons na poesía. Escoitamos cancións de Manu Chao e de Diosketecrew, lemos poemas de Novoneyra, Celso Emilio... e elaboramos un todos xuntos a partir dunhas "pistas para amasar poemasonidos. Na foto estámolo lendo.

Finalmente, os alumnos e alumnas de 2º de ESO-A lemos uns poemas que compuxemos nós mesmos nos que falaban os espellos.

Aprendemos moito e pasámolo ben.

A SEMANA DAS CURTAS NA BIBLIOTECA

2011-03-02T13:25:00.000+01:00

Na semana do 28 de febreiro ao 4 de marzo desenvolverase no noso centro “A semana das curtas”, organizada pola Coordinadora Galega dos Equipos de Dinamización Lingüística en colaboración cos ENDL dos centros de Galiza, entre eles o noso.

As curtametraxes proxectaranse na biblioteca, onde se acaban de instalar unhas cortinas moi prácticas que nos permitirán ver ben as imaxes na pantalla, xa que consideramos que unha biblioteca é un espazo que serve para múltiples actividades, non só para ler libros ou traballar nos ordenadores.

Esta actividade servirá para que o alumnado vexa o que se está facendo a nivel audiovisual en Galiza, e que tamén nos centros se pode facer. Poderán poñerse en contacto con mozos e mozas de Galiza que están vendo os mesmos documentais a través dun blog, e incluso votar pola curta que máis lles gustou

OBRADOIRO DE POESÍA CON CARLOS NEGRO

2011-02-28T11:19:00.001+01:00

O venres, día 25 de febreiro, estivo no IES de Melide o poeta Carlos Negro, que xa fora profesor no noso centro hai uns anos, para impartir un obradoiro de poesía co alumnado de 2º de ESO A. A experiencia foi moi bonita e interesante, e volverá realizar outra sesión en marzo.

Unha das actividades que desenvolveu foi a creación dun poema entre toda a clase. Primeiro foi el para fóra da aula e mandou saír ao alumnado de un en un para ensinarlle unha cousa da que non lle podían dicir nada a ninguén. Xa na aula deberían escribir un verso co primeiro que se lles pasase pola cabeza. O que nos ensinaba eran uns cadros.

Unha vez recollidos os versos, el ordenounos, engadiu algún enlace, puntos, comas…etc e saíu este fermoso poema:

A princesa xunto a morte

É unha persoa con paraugas e chove,

unha marioneta cun vestido e paus ao redor.

É a beleza que durmía coa morte,

unha señorita durmida na súa camiña.

Eran uns debuxos moi raros,

cousas raras e destrución.

Quizais sexa a morte,

pero é algo estraño:

dedo-ollo con corazón de rapaza

con un esqueleto e un pau cravado.

Quizais é unha persoa enferma,

alguén de arriba que non quixo baixar

e que ten a morte á volta da esquina.

A morte é cruel.

A morte é algo terrorífico.

A morte está enriba da cama.

Hai unha muller con dous vestidos

afundida nun mar de cousas.

A muller non pode ser danada por nada,

pero o amor fai dano.

Non me gustou nada a pintura!

S2A

DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO

2011-02-25T00:18:00.001+01:00

ROSALÍA

Hoxe, 24 de febreiro, conmemoramos o Día de Rosalía de Castro, que coincide coa data do seu nacemento. Para festexalo lemos poemas desta grande escritora tanto nas aulas coma na biblioteca do centro. Participou alumnado de 1º e 2º ciclo da ESO, así como de Bacharelato. Unha pequena homenaxe para unha gran muller que escribia poemas como estes:

¡SILENCIO!

A man nerviosa e palpitante o seo,

as niebras nos meus ollos condensadas,

con un mundo de dudas nos sentidos

i un mundo de tormentos nas entrañas,

sentindo como loitan

en sin igual batalla

inmortales deseios que atormentan

e rencores que matan,

mollo na propia sangre a dura pruma

rompendo a vena inchada,

i escribo..., escribo..., ¡para que? ¡Volvede

ó máis fondo da ialma,

tempestosas imaxes!

Ide a morar cas mortas relembranzas;

Que a man tembrosa no papel só escriba

¡Palabras, e palabras, e palabras!

¿Da idea a forma inmaculada e pura

donde quedou velada?

Follas novas

DE BALDE

Cando me poñan o hábito,

si é que o levo;

cando me metan na caixa,

si é que a teño,

cando o responso me canten,

si hai con que pagarlle ós cregos,

e cando dentro da cova...

¡Que inda me leve San Pedro

se só ó pensalo non río

con unha risa dos deños!

¡Que enterrar, han de enterrarme

anque non lles den diñeiro...!

Follas novas

CHARLA CON MARIO PEREIRA

2011-02-23T23:59:00.008+01:00

O escritor Mario Pereira estivo hoxe, 23 de febreiro, co alumnado de 2º de ESO para falar da súa obra Contos para Manuela. Despois de facer unha presentación de si mesmo contándonos algúns detalles do conto de Rabelo, contestou as preguntas que lle fixo o alumnado, e finalmente leunos un dos seus contos que aínda non está publicado, animando coa súa lectura ao alumnado a que escriba historias nas que interveñan personaxes de distintos contos coñecidos. Rematada a charla, contestou a unha entrevista que lle fixeron na radio.

CONCURSO DE RELATOS “O REBULDAR”

2011-02-18T13:40:00.005+01:00

O Centro de Atención ás Persoas Maiores de Melide convocou o 1º concurso de relatos co obxectivo de fomentar o encontro interxeneracional. Estaba dirixido ao alumnado de 1º de ESO do IES de Melide. O tema era o modo de divertirse antes e agora.

O alumnado do IES enviou os seus traballos, e o día 11 de febreiro, despois de xogar un pouco nenos e maiores, fíxose a entrega de premios.

Esta actividade resultou moi enriquecedora, posto que os rapaces/as ensináronlles aos maiores como se xogaba coa wi, e os maiores ensináronlles aos rapaces e rapazas xogos populares e algunha canción.

Neste concurso resultou premiado o traballo de Tamara Rodríguez Vila titulado “Os novos cara o pasado” (S1B) . Como finalistas quedaron: Diego Sánchez García (S1C), Adrián Mourazos Asorey (S1A) e Óscar Bernárdez Pereiro (S1D). A nosa noraboa a todos/as os/as que participaron, e, especialmente, aos finalistas e á gañadora.

CONCURSO DE CARTAS DE AMOR

2011-02-02T17:48:00.009+01:00

Dentro do seu Plano Anual, e coincidindo co 2 de febreiro, día da Candeloria e día do amor, o Equipo de Normalización Lingüística do IES convoca un concurso de cartas, declaracións e/ou poesías de amor.

MEMORIA DAS MEMORIAS DUN NENO LABREGO

2011-02-02T12:27:00.001+01:00

O día 31 de xaneiro parte do alumnado do IES de Melide viaxou a Santiago para ver a montaxe que realizou Cándido Pazó sobre as Memorias dun neno labrego, titulada Memoria das memorias dun neno labrego.

Este espectáculo escénico-oral vai dedicado, como din os propios artífices, "a todos os nenos labregos que son, foron ou serán. Aos das aldeas da memoria. Aos das leiras de asfalto. Eses que por moito que se laven sempre terán a alma manchada de terra. Aos expulsados da infancia, nenos labregos que en lugar dun sacho empuñan un fusil. Ou empuñan un sacho para traballar nunha mina. Aos comestos polas moscas da fame nos telexornais. Aos fuxidos do medo a toda caste de lobos. Aos que tiran pedras"

125 ANIVERSARIO DE CASTELAO

2011-01-31T09:50:00.034+01:00

Afonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao (1886 – 1950), nado en Rianxo, foi un dos fillos de Galiza máis polifacéticos xa que foi político, médico, pintor, debuxante e, por suposto, escritor. Estudou Medicina por vontade de seu pai pero non a exerceu de moi bo grao. Castelao é considerado un dos pais do nacionalismo galego e eterno defensor de Galiza así como tamén da nosa lingua.

Tanto foi así que, coa Guerra Civil a piques de estourar, foi quen de atravesar España co fin de que o Estatuto Galego fose asinado. Porén, a pesar de que este foi aprobado, nunca entrou en vigor.

Durante o franquismo estivo exiliado pero continuou cos seus labores de defensa dende os seus exilios até a súa morte en Bos Aires.

Pola súa excelente obra literaria e importancia para Galiza dedicóuselle o segundo Día das Letras Galegas.

Agora, celebramos o seu 125 aniversario con orgullo xa que, a pesares do paso do tempo, Castelao segue a influenciar nas novas xeracións e cos seus traballos e as súas obras ensina a canto home ou muller as coñece. É unha figura imprescindíbel na nosa historia e literatura e por iso, dende os nosos tempos, homenaxeámolo, con moito agarimo, por todo o que fixo e seguirá a facer pola nosa terra.

30 DE XANEIRO, DIA DA PAZ

2011-01-30T00:27:00.003+01:00

"Tendemos a pensar que o que vemos no presente é eterno. Esquecemos o moito que nos sorprendeu a repentina desintegración de algunhas institutcións, o cambio extraordinario que sufriu a forma de pensar da xente, as inesperedas rebelións contra algunhas tiranías, o brusco derrubamento de sistemas de poder que parecían invencibles.
Ter esperanza nos malos tempos non é un simple romanticismo absurdo. É algo que se basea no feito de que a historia humana non é solo unha historia de crueldades senón unha historia de compaixón, sacrificio, valor e bondade.
Si recordamos todos esos momento e lugares, e son tantos nos que a xente portouse de forma admirable, daranos enerxías para actuar. A esperanza é a enerxía do cambio.
O futuro é unha sucesión infinita de presentes e vivir como cremos que deben os seres humanos, pese a todo o malo que nos rodea, é unha victoria marabillosa."

Este texto está extraído de Una historia popular del imperio americano, adaptación ao cómic do ensaio La otra historia de los Estados Unidos de América,onde o seu autor, Howard Zinn, plantexa unha visión diferente da historia oficial do seu país. Trata temas como a loita entre os nativos norteamericanos contra os conquistadores brancos, a intervención norteamerica sobre os estados veciños, os enfrontamentos entre sindicalistas e capitalistas, a loita contra o racismo, a loita polos dereitos civís, os movementos pacifistas...
Se queres saber algo máis sobre este libro, visítanos en Papalibros.

CONTACONTOS EN PORTUGUÉS

2011-01-22T19:30:00.000+01:00

Dentro do Plano de Potenciación da Lectura, o Departamento de Lingua e Literatura organizou unha sesión de Contacontos. O actor, realizador e “contador de estórias” natural de São Tomé e Príncipe, Ângelo Torres, axudounos a comprender o que é un conto popular e tradicional e a importancia que ten como elemento transmisor de valores universais e como potenciador das relacións humanas.

ENTREGA DE PREMIOS DE MICRORRELATOS RELACIONADOS COA VIOLENCIA DE XÉNERO

2011-01-19T01:17:00.001+01:00

Dada a calidade e cantidade de relatos participantes, o xurado tomou a decisión de entregar dous premios por categoría en lugar de un, como esta anunciado nas bases. Podedes ler os microrrelatos gañadores, publicados en Artefacto, premendo os enlaces. Os gañadores/as deste concurso foron @s seguintes:

1º CICLO DE ESO:

- CRISTINA GARCÍA BANDE (2º ESO A), con Tres momentos

- NAIARA VÁZQUEZ NEIRA (2º ESO C), co microrrelato titulado Violento

2º CICLO DE ESO:

- LAURA LÓPEZ ROCA (4º ESO A), co seu microrrelato titulado Miña nai

- LUCÍA CORRAL LÓPEZ (PDC 4º), con Odio disfrazado de amor

BACHARELATO:

- EVA VÁZQUEZ TORREIRO (B2A), con Algúns

- RUBÉN SÁNCHEZ ORO (B1B), con Diario da miña morte

O premio consistiu nun vale para mercar libros ou material escolar nunha librería da nosa vila.

LETRAS GALEGAS 2011

2011-01-16T22:49:00.000+01:00

Este ano o 17 de maio, Día das Letras Galegas, estará dedicado a Lois Pereiro.
Natural de Monforte de Lemos (Lugo), Pereiro (1958-1996) marchou a Madrid, con 17 anos para estudar Políticas, idiomas e informática. Nesta cidade fundou, con Antón Patiño, Xosé Manuel Pereiro e Manuel Rivas a revista Loia.
De regreso a Galiza, compaxinou o exercicio da tradución co labor poético.
En vida, publicou dúas obras: Poemas 1981/1991 e Poesía última de amor e enfermidade

OS REIS MAGOS PROMOCIONAN A LECTURA

2011-01-07T10:37:00.017+01:00

A noite do 5 de xaneiro chegaron a Melide, coma todos os anos, os Reis Magos; pero nesta ocasión, ademais dos caramelos, trouxeron un agasallo moi especial: un libro de contos dos Bolechas para os máis pequenos.
Esperamos que sigan prosperando iniciativas deste tipo que animen á lectura aos nosos nenos e nenas.

50 ANIVERSARIO DE MEMORIAS DUN NENO LABREGO

2011-01-05T19:35:00.036+01:00

O día 5 de xaneiro de 1961 publicouse por primeira vez en Bos Aires, onde se atopaba Neira Vilas emigrado, a obra Memorias dun neno labrego. Nesta obra cóntasenos como era o estilo de vida nos anos corenta dun rapaz labrego, Balbino, nunha aldea galega.

É un dos libros máis lidos e traducidos da Historia da Literatura Galega. Conta con máis de 600.000 exemplares vendidos, e xa vai pola edición número 31. Está traducido a moitos idiomas, entre eles o inglés, francés, alemán, chinés, ruso, búlgaro, checo, esperanto, sistema braille, etc.

Neira Vilas está preparando o guión para un filme baseado nesta publicación.

Cándido Pazó tamén realizou unha montaxe inspirada nesta obra. O alumnado do IES de Melide irá a Santiago para vela o día 31 de xaneiro.

BREOGÁN RIVEIRO NO IES DE MELIDE

2010-12-02T22:35:00.002+01:00

O día 1 de decembro estivo no noso centro Breogán Riveiro, para falar co alumnado de 2º de ESO da súa obra Tonecho de Rebordechao. Houbo un coloquio onde o alumnado lle realizou todo tipo de preguntas ás que el contestou dando mostras de bo humor e paciencia. Ao acabar o coloquio, asinou os libros que trouxo o alumnado e seguidamente fixéronlle unha entrevista para a radio do centro.

I Seminario sobre a memoria no IES de Melide: Os maquis na Vía Láctea

2010-12-02T22:29:00.002+01:00

Os días 26 e 27 de novembro de 2010 celebramos no IES de Melide o I seminario sobre a memoria “Os maquis na Vía Láctea”. Comezamos o seminario coa proxección da película de Montxo Armendáriz “Silencio roto” sobre a guerrilla no Val de Arán, cun debate ao finalizarse con Quico o “guerrilleiro do Bierzo” e Xaquin Yebra. Seguidamente tivo lugar a conferencia sobre “Curuxás, o guerrilleiro que non cazou Franco” por Carlos Parrado e a inauguración oficial da aula do IES Melide que leva o nome de Ramón Rodríguez Varela, O Curuxás. O día 27 iníciase coa conferencia de Xaquin Yebra “Os últimos maquis galegos” para continuar co traballo de campo Percorrido polos espazos vitais dos útimos maquis nas proximidades de Castro Caldelas, pola Ribeira Sacra, onde baixamos ao refuxio do Mario. Nestas covasrefuxiábanse os antigos maquis entre eles Mario de Langullo, o Pinche, e logo foron aproveitadas por membros do exercito guerrilleiro.Rematouse o seminario no salto de Belesar onde foi abatido Xosé Castro Veiga “O Piloto”.

Entrevista a Breogán Riveiro

2010-12-02T11:01:00.002+01:00

Dous alumnos e dúas alumnas de 2º de ESO fixémoslle unha entrevista a Breogán Riveiro para a nosa emisora de radio, Falamelide, e agora transcribímola aquí para que a poidades tamén ler.

-Moi boas, queridos oíntes

- Hoxe atopámonos aquí na nosa radio, en Falamelide uns alumnos de 2º da ESO, nós somos Cristina, Belén, Diego e Víctor e estamos a piques de entrevistar a un escritor

- Si?, A cal?

- Como que a cal? Non cho dixemos antes?

- Pois a Breogán Riveiro

- O de Tonecho de Rebordechao?

- Si, a ese mesmo

- pois comecemos logo, non o fagamos esperar.

- Moi boas, Breogán

- Moi boas. Como estamos?

- Como ben sabes, temos preparada unha pequena entrevista , Que che parece se comezamos?

- Ben, se non queda outra, pois adiante.

- Escribiches máis libros que Tonecho de Rebordechao?

- Si, escribín bastantes máis libros e publiquei outros catro.

- E cal foi o que máis che gustou?

- Pois supoño que o que máis me gustou foi sempre no que estaba traballando no último momento. O que máis me gustou foi sempre o que se ía publicar despois, non os xa publicados.

- Cando publicaches o primeiro libro?

- Eu creo que foi no ano 2000 ou no 98 máis ou menos. Gañei o premio Cidade da Coruña de Literatura Fantástica cun libro que se chamaba... Pois non me lembro agora mesmo como se chamaba o libro, pero gañei o premio e publiquei o libro. Debe ser o... Como se chama o cabrón ese alemán que me agacha as cousas? O alzheimer ja,ja

- De que tratan as túas obras?

- Cada obra trata dun tema totalmente distinto. Teño dende unha obra policíaca que é O Asasino bífido, policíaca humorística, ata unha obra de monicreques, O afundimento do Tiránic, ou sexa que hai de todo un pouco e tamén literatura totalmente fantástica como Olga e o dinosauro, ou sexa, teño de todo un pouco.

- Para que idades están recomendadas?

- De 0 a 99 anos máis ou menos. De máis non teño demasiados. Penso que a literatura non ten barreiras de idade habitualmente Se les un libro e che chega dá igual que leas a Dostoievski con oito anos ou, coma no meu caso, que leas O pequeno Nicolás con corenta e tantos, pódeche gustar exactamente igual.

- En que te baseaches para escribir Tonecho de Rebordechao?

- Tonecho de Rebordechao conta a historia dun rapaz que vive nunha gran cidade e que por unha serie de circunstancias traumáticas pero que non entramos a valorar na obra ten que ir vivir a unha aldea de montaña practicamente abandonada onde é o único neno de toda a contorna. Entón son as aventuras e desventuras dun rapaz desta posmodernidade de videoxogos e todo isto tendo que ir vivir cos seus avós a unha zona hiperrural e de montaña, a unha zona francamente curiosa.

- E como se che ocorreu o personaxe de Tonecho?

- Pois non sei, pero supoño que dentro da obra unha das primeiras cousas que se me ocorreu foi o personaxe de Tonecho. Cando comezas a escribir sabes de onde saes e ás veces sabes como queres rematar, pero non como vas chegar ata alí moitas veces. E as historias medran ás veces por si soas, entón Tonecho foi un personaxe que medrou por si mesmo e que colleu moito protagonismo dentro da súa propia historia. É un personaxe que gañou peso, por así dicilo.

- Dinos, existe Rebordechao?

- Si, existen varios. Este, en concreto, é o máis coñecido. Está situado ao sur de Montederramo, na provincia de Ourense. E coincidiu que eu estaba escribindo a historia de Tonecho, dun rapaz que, como xa comentei, pasaba de vivir nun ambiente urbano a un moi, moi rural dunha aldea case descoñecida, de montaña; e coincidiu que por motivos de traballo estabamos a gravar un documental dirixido por Carlos Casares sobre o home lobo de Allariz, o home do unto, o lobishome de Allariz, e coincidiu que estabamos gravando precisamente en Rebordechao . Daquela, esta gravación en Rebordechao supuxo para min un descubrimento, e tamén supuxo un descubrimento para ese rapaz que eu estaba imaxinando, que era ese Tonecho . E Tonecho faloume e díxome que el non era soamente Tonecho que vivía nunha aldea imaxinaria, que era Tonecho de Rebordechao, que vivía alí, e entón esa aldea real pasou a formar parte da historia.

- E que sentiches mentres o escribías?

- Fame, sono, cansazo, ledicia, ánimo, de todo. Cando se escribe, o proceso é moi longo e dá tempo a sentir moitísimas cousas, moitos altibaixos, momentos de euforia, de dicir: “isto está moi ben” e outros de dicir: “buf, non vou rematar” É un proceso longo escribir, é un proceso de atravesar un deserto, e despois, cando chegas ao oasis dis: “ ben, o camiño percorrido valeu a pena”. Neste caso penso que valeu a pena. Iso dependerá dos meus lectores.

- Aparece algún relato autobiográfico nas túas obras?

- Non, habitualmente eu non escribo cousas autobiográficas, se cadra é porque a miña vida é bastante anódina, aburrida. Eu son un traballador que chega á súa casa e que ten os mesmos problemas que ten todo o mundo, pero cousas autobiográficas sempre hai, quero dicir que por exemplo os personaxes dos avós que pasan o día rifando pois eu penso que son un pouco meu pai e miña nai, que tiñan ás veces a cousa de andar discutindo por caralladas en calquera intre do día, e hai cousas que si son autobiográficas como a anécdota do equipo de televisión que está rodando en Rebordechao á hora de xantar e que ten problemas; pois esa anécdota semella absolutamente surrealista e imposible, é real.

- Recordas algunha anécdota curiosa que che ocorrera dende que es escritor?

- Pois unha anécdota que me pasou hai pouco. Estaba no Decathlon na Coruña e había unha chea de xente, e camiñando, un rapaz un pouco máis vello ca vós estaba falando con un colega alí e dixo dunha maneira despectiva: “ Tengo que comprar el libro ese de Tonecho de Rebordechao”, e estaba ademais cun pau de golf na man, e entón, por se acaso, non me acheguei a dicirlle nada, non fora ser que se lle ocorrese baterme por aquilo, que non teño a culpa de nada, déixame tranquilo, pero foi a anécdota máis curiosa sobre este libro que me pasou.

- Sobre que temas che gusta escribir?

- Gústame o humor, como a case todo o mundo, a fantasía, e en xeral todo o que cae nas miñas mans, eu penso que os libros gardan historias marabillosas e que paga a pena darlles unha oportunidade. Se cadra hoxe esa historia non conecta contigo, pero é posible que mañá si, e paga a pena descubrir moitas das historias que están agachadas nos libros.

- E como foron as túas primeiras experiencias coa escritura?

- Pois eu penso que foron en preescolar. Eu tiña que cubrir un folio con pauciños, e despois con circuliños. E comecei máis adiante coas vogais. As miñas primeiras experiencias coas letras foron iguais que as vosas, que as de todo o mundo. Eu penso que o que distingue un escritor de calquera outra persoa “normal” é que un escritor as historias que todos contamos as pon por escrito. Anímovos a que poñades todas esas historias por escrito porque paga a pena, e contar historias é o que nos distingue aos seres humanos . Somos seres humanos porque nos gustan as historias e porque contamos historias.

- Gústache reler as túas obras?

- Eu penso que o primeiro lector que debera ter un é un mesmo. Se non che gusta o que escribes nin a ti mesmo, mal imos, pero, por outra banda, ti xa sabes o que escribiches, entón reler..., si algunha vez teño relido algunha obra por moitos motivos e si, habitualmente gústame reler, pero tamén tes a teima de analizar demasiado ás veces. E como exercicio de reler continuamente as miñas obras, non iso non o fago. Seméllame case algo achegado ao onanismo

- Tardas moito en escribir un libro?

- Non o sei exactamente porque o labor de escribir no meu caso é parcial. Eu chego de traballar noutros temas, no audiovisual e cando podo dedico algo de tempo a escribir e iso implica que un día podo dedicar media hora, outro dúas e hai días que nada, entón non sei canto tempo leva escribir un libro. E, ademais, despois de escribir unha obra hai un proceso moito máis duro, se cadra non máis longo pero si máis duro, de revisar o que escribiches e tachar aquilo que non paga a pena . É un traballo moi duro ir tachando, tachando, tachando.

- E pódese saber por onde comezas?

- Habitualmente polo principio.

- E, dime, escribes só en galego ou tamén en castelán?

- Teño publicado en galego. Teño algún relato premiado en castelán, algunhas cousas, pero publicado só en galego. O que pasa é que eu me considero no bo sentido da palabra bilingüe e por traballo teño que escribir moitas veces en castelán, entón a necesidade de escribir náceme en galego principalmente, porque a outra xa a teño cuberta.

- E, por último, se nos queres contar ti algo en especial...

- Pois si, querería falarvos de algo en especial, posto que me preguntastes se tiña publicado algo en castelán. A verdade é que me gusta moito o castelán, considero que é o meu idioma, son bilingüe no bo sentido da palabra e quería animarvos dende o punto de vista do castelán, quero facer unha defensa do castelán, e a mellor defensa que podo facer do castelán, posto que son dúas linguas moi xuntas e que están pegadiñas, para falar ben en castelán temos que saber falar ben en galego, entón, por favor, se respectades o castelán, aprendede, practicade o galego, porque así saberedes distinguilo moi ben, non como fai algunha xente que en teoría defende o castelán e non o fala nin sequera ben. Como estas dúas linguas están tan achegadas, os galegos para falarmos ben en castelán temos que aprendermos a falar ben en galego se non é imposible. Por iso, en defensa do castelán, falade galego

- Ben, con esta pregunta rematamos a entrevista. Espero que o pasases ben e vós tamén, queridos oíntes. Moitas grazas, Breogán, e ata sempre.

- Graciñas a vós.

Cristina, Belén, Diego e Víctor

2º ESO

VISITA Á EXPOSICIÓN DO CÓMIC

2010-12-01T11:35:00.013+01:00

O 29 de novembro, o alumnado de 2º de ESO do IES acudiu ao Multiusos para ver unha exposición sobre o cómic.Titúlase "Viñetas Descubertas" e "Miña Terra Galega". A primeira é unha panorámica de 32 obras realizadas por autores gañadores dos galardóns máis importantes destes últimos anos, mentres que a segunda resume a visión de oito dos creadores actualmente en activo na nosa terra, sobre os tópicos e temas relacionados con Galicia.

PARA LER A CARÓN DO LUME NESTE TEMPO DE XEADAS

2010-11-28T22:22:00.004+01:00

No mes de novembro é cando notamos a chegada do inverno, aínda que o comezo deste, para ser exactos, sexa o 21 de decembro. No mundo celta o ano novo comezaba a principios deste mes, cunha festa en honor aos defuntos, a nomeada festa do Samaín. Agora, cando as noites son tan longas e vai tanto frío fóra é cando máis apetece ler a carón do lume (ou do radiador, se non temos outra cousa). Neste tempo a nosa biblioteca foi recibindo estrañas visitas en torno a unha serie de libros, que fomos escollendo porque nos pareceron axeitados para este tempo de defuntos, castañas e lume. Na mesa da entrada poderás atopar libros de misterio, contos de terror, novelas de vampiros, historias onde a morte e os mortos están presentes, contos de lobos para escoitar ben tapadiños ao lado do lume... Nesta guía tes os detalles necesarios para facerte cunha desas lecturas.
Por certo, no club de lectura Papalibros estamos lendo un destes libros, Cumbres borrascosas, e temos a nosas primeira reunión o luns 29 de novembro as 14.15 h. na aula 106, para xantar xuntos e poder falar tranquilos. Se te animas, acude ou ponte en contacto con nós.

Lecturas a carón do lume

View more presentations from Susana Losada.

25 DE NOVEMBRO, DÍA INTERNACIONAL DA VIOLENCIA DE XÉNERO

2010-11-25T00:53:00.002+01:00

Seguramente a violencia de xénero é algo tan antigo, case, como a existencia humana. Está presente na literatura universal de todos os tempos, unhas veces como simple reflexo de conduta e outras, cada vez máis por fortuna, como denuncia e repulsa. Por xentileza de Trafegando Ronseis, publicamos este fermoso vídeo onde sobran as palabras.

Dia Internacional contra a violencia de xénero 2010 from trafegandoronseis on Vimeo.

VII Simposio sobre o libro e a lectura

2010-11-23T13:58:00.003+01:00

Os días 18 e 19 de novembro celebrouse en Santiago o VII simposio sobre o libro e a lectura, este ano dedicado ao fomento da lectura. Nel tratáronse moitos aspectos, entre eles o que debemos ofertar dende as editoriais, as librerías e as bibliotecas. A min gustoume especialmente o que nos contou o libreiro e contacontos Pep Durán e vóuvolo relatar bastante resumido.
Pep ten unha librería en Cataluña e, como é sabido, alá non chove moito; pero un día caeu unha tremenda treboada pola noite. Pola mañá, cando foi abrir o local, atopouse con que a auga o inundara totalmente; pero non só se mollaran os libros que estaban nos andeis baixos, senón todos os demais, xa que a auga entrara tamén polo tellado. Os libros estaban totalmente estragados. Entón, Pep descubriu que naquela auga que anegaba o chan había unha especie de bichiños negros e pequenos, colleu uns poucos e, sabedes o que eran? LETRAS. Dos libros caeran todas as palabras, e as follas estaban totalmente en branco. El recolleu todas estas letras e púxoas a secar, igual que os libros, ao sol, e cando todo estivo seco lanzou unha oferta na súa librería: COA VENDA DUN LIBRO, REGALAMOS UN PUÑADO DE LETRAS. Sabedes o que pasou? Que venderon todos os libros. E sabedes por que? Porque todos en realidade o que queremos é ler o noso propio libro, onde estean os nosos soños, desexos, aspiracións, preocupacións... En definitiva: nós mesmos.
Que libros debemos ofertar? Aqueles nos que a xente atope o seu espello, a si mesma; pero, iso si, dándolle textos de calidade e que teñan unha maior lectura social.

PERCORRENDO "A PRAIA DOS AFOGADOS"

2010-11-15T17:53:00.002+01:00

Dentro das actividades de animación á lectura programadas pola biblioteca en coordinación co Departamento de Lingua, o día 11 de novembro alumnos e alumnas do IES de Melide participaron nun roteiro organizado por Galaxia, para ver os escenarios onde transcorre a novela A praia dos afogados, de Domingo Villar. Esta obra está ambientada en Nigrán, nas zonas de Monteferro e Panxón, e actuaron como guías Xosé Lois Villar, presidente do Instituto de Estudos Miñoranos, que explicou as referencias ao medio mariño e as artes de pesca que aparecen na obra, e a actriz Ana Carreira, que mostrou a praia da Modorra, o templo votivo de Antonio Palacios, o porto e a lonxa, interactuando con eles/as.
Xa pola tarde, o alumnado visitou a VERBUM ou Casa das Palabras, onde asistiu a un itinerario e un obradoiro relacionado coas linguas do mundo.

CONCURSO DE MICRORRELATOS PARA DENUCIAR A VIOLENCIA DE XÉNERO

2010-11-13T00:37:00.004+01:00

Dentro do seu Plano Anual, o Equipo de Biblioteca do IES de Melide convoca un concurso de Microrrelatos con motivo do Día Internacional contra a Violencia de Xénero. A narración curta é un xénero que está callando entre o alumnado do IES de Melide, tal como podemos comprobar nalgúns dos últimos números da revista Intres. Cantas palabras necesitamos para poder contar unha boa historia? Retamos ao alumnado do IES de Melide a que con menos de cen palabras tente chegar ao corazón dos lectores.

Velaí as BASES e desta vez ninguén se queixará do moito que ten escribir:

- Os relatos, cuxo tema xirará en torno á violencia contra as mulleres, terán unha extensión máxima de cen palabras.
- O prazo de presentación remata o venres, 26 de novembro de 2010 .
- Establécense tres premios para os tres mellores microrrelatos presentados (1º ciclo, 2º ciclo e Bacharelato e CF).
- O xurado estará formado por tres profesores/as do Equipo de Biblioteca e dous alumnos/as membros da Asociación do Alumnado.
*O xurado poderá deixar deserto/s o/s premio/s se o considera oportuno.

III ENCONTROS DE BIBLIOTECAS ESCOLARES DE GALICIA

2010-11-05T11:06:00.004+01:00

A pasada fin de semana varias profesoras do centro acudimos a estes terceiros encontros de Bibliotecas Escolares de Galicia, que se celebraron no Palacio de Congresos de Santiago de Compostela. Alí tivemos a ocasión de contactar con outros profesores e profesoras de Galicia que tamén están traballando na dinamización de Bibliotecas e no fomento da lectura. As xornadas foron moi produtivas xa que puidemos intercambiar experiencias con outros centros e ilusionarnos aínda máis co proxecto de biblioteca con novas ideas.
Aproveitamos para recordarche que te inscribas xa no Club de Lectura Papalibros, se queres compartir paixón, aventura, misterio... cun grupo de amigos e amigas. Coma sempre, chegamos á conclusión de que a lectura pode ser cousa de varios e que quen comparte un libro crea un importante vículo coas outras persoas.

2010-10-30T23:26:00.002+02:00

MIGUEL HERNÁNDEZ

Hoxe, 30 de novembro de 2010, conmemórase o nacemento do poeta Miguel Hernández, morto no cárcere, onde estaba por defender a causa republicana na Guerra Civil, no ano 1942, cando só tiña 31 anos.

En 1939 recibiu unha carta da súa muller onde lle dicía que o único que comía era pan e cebola, xa que non tiña con que alimentarse. Nese momento ela estaba amamantando o seu fillo. El quedou impresionado e escribiu:

"Estos días me los he pasado cavilando sobre tu situación, cada día más difícil. El olor de la cebolla que comes me llega hasta aquí, y mi niño se sentirá indignado de mamar y sacar zumo de cebolla en vez de leche. Para que lo consueles, te mando esas coplillas que le he hecho, ya que aquí no hay para mí otro quehacer que escribiros a vosotros o desesperarme..."

NANAS DE LA CEBOLLA

En la cuna del hambre

mi niño estaba.

Con sangre de cebolla

se amamantaba.

Pero tu sangre,

escarchada de azúcar,

cebolla y hambre.

2010-10-28T23:54:00.002+02:00

Sabedes que dentro de moi pouquiños días conmemoramos a festividade do Samaín? Sabedes o que é iso? Celébrase aínda en Galiza? Imos ver.

Na noite do 31 de outubro para o 1 de novembro no mundo celta conmemoraban a festividade do Samhain, que se describe como unha comuñón cos espíritos dos defuntos que, nesta data, tiñan autorización para camiñar entre os vivos e poder reunirse con eles. Para manter os espíritos contentos, deixábanlles comida fóra. Esta tradición evolucionou e hoxe o que fan os nenos é ir de casa en casa pedindo doces.
Máis tarde, os romanos someteron os pobos pagáns e convertéronos ao cristianismo, demonizando as súas crenzas; os cristiáns cualificaron esta celebración como unha práctica herética e o Samaín converteuse no día de Todos os Santos, de onde deriva o nome inglés Halloween.
Esta tradición tamén existiu en toda Galiza até hai menos de trinta anos. As cabazas estaban relacionadas co culto á morte e, en Quiroga, gardábanas, secábanas e utilizábanas como máscaras no Entroido.
Hoxe en día, séguese celebrando o Samaín nalgunhas cidades e vilas de Galiza.
No cómic dos Barbanzóns, de Pepe Carreiro, titulado A noite de Samaín, poderedes ler as aventuras destes personaxes nunha noite tan máxica.

BENVIDA AO CURSO 2010-11

2010-10-19T10:19:00.005+02:00

Aínda que xa hai tempo que inauguramos o novo curso na Biblioteca do IES de Melide, con este post poñemos a andar novamente este noso espazo Biblomelide. Sabemos que moitas e moitos de vós pasastes un feliz verán gozando da lectura e voltastes aínda con máis ganas de libros.
Dun xeito especial queremos dar a benvida ás rapazas e rapaces de 1º de ESO e a todos aqueles que se incorporaron este ano ao centro, esperamos poder ofrecerlles aventuras e historias marabillosas, ademais dun lugar de traballo agradable onde poidan realizar as súas tarefas de estudo e consulta.
As principais novidades deste curso foron a renovación de mobiliario e unha pequena remodelación de espazos. Agora a sección de xuvenil está moito máis cómoda, de xeito que poidamos pasar un bo rato mirando e escollendo o libro que nos apeteza levar. Nesta sección estamos incorporndo pouco a pouco tamén libros de literatura galega, para poder ofrecerche unha selección máis completa de novelas apetecibles.
Comezamos o ano con moitas ganas, programando actividades semellantes ás de anos anteriores: concursos, conmemoracións, conferencias de autores, semanas (ou quincenas) temáticas... Polo de pronto, oraganizaremos unhas xornadas de formación para os novos usuarios, para que coñezan un pouco os recursos da biblioteca e saiban como atopalos.
En breve comezaremos tamén coas as actividades do noso club de lectura Papalibros. Tamén aquí teremos algunha novidade, que non imos adiantar ata a próxima reunión.
Se aínda non o fixeches, non esquezas pasar pola biblioteca, sempre haberá un libro agardando por ti.

FELIZ VERÁN 2010 !!!

2010-07-08T18:15:00.006+02:00

Xa entrados de cheo no verán, aproveitamos para desexarvos a tod@s un fructífero, reparador e feliz verán, sempre en compaña dos libros, eses tesouros agochados que sempre están esperando que alguén os atope e os "resucite" co persoal xeito de facer a lectura que temos cada un de nos. Agora, sen prisas, nin exames, é bon momento para adicar un tempo a eses amigos de papel que tanto fan (xa teñen feito) na nosa formación, imaxinación, no noso crecemento. O rei medieval Ricardo Corazón de León, adoitaba dicir "os libros ensináronme a pensar, e o pensamento fíxome libre". Non é mala cita. Libros, pensamento e liberdade. Tres cousas que teñen que ver entre si. Non esquezades nunca que libros é unha palabra indisociable de liberdade. E que a liberdade non fai aos homes mellores, fainos simplemente, homes. Unha aperta e FELIZ VERÁN !!!

17 DE MAIO. UXÍO NOVONEYRA

2010-05-12T10:57:00.003+02:00

Velaí un vídeo con palabras do poeta Uxío Novoneyra ao que este ano se adica o Día das Letras Galegas: son a mellor homenaxe e mostra do seu pensamento. Este vídeo está elaborado polo C.P.I. Progreso de Catoira, ao que lle agradecemos especialmente a súa achega.

UXÍO NOVONEYRA

View more presentations or Upload your own.

ACTIVIDADES DO MES DOS LIBROS

2010-05-05T11:05:00.013+02:00

Os alumnos de 4º de ESO de Humanidades quixeron rescatar un libro duna queima universal, igual que facían os homes-libros da película Fahrenheit 451, baseada na novela de Ray Bradbury. Entre eles atoparedes, dende obras clásicas até a literatura xuvenil máis recente. Este traballo fíxose gracias á colaboración de Carla Río Vea. Estes foron os rapaces e os libros que escolleron.

Neste mes de abril , xa rematado, no IES de Melide levamos a cabo distintas actividades relacionadas cos libros e a lectura. Participaron alumnos de case todos os grupos: neste espazo imos facer unha referencia ao traballo dos alumnos de 1º da ESO, 2º da ESO , 4º da ESO e 1º de Bacharelato.

E TI , PARA QUÉ LES? NA PROCURA DO AUTOR AGOCHADO

No taboleiro exterior da biblioteca estaban as imaxes de sete autores/as literarios. Os alumnos de 2º da ESO debían identificar, alomenos, a cinco del@s , atopar unha obra súa e escribir a referencia bibliográfica. Logo debían respostar á pregunta, e ti, para qué les?

Os autores eran Miguel Hernández, Miguel Delibes, Uxío Novoneyra, Afonso D.Castelao, Emilia Pardo Bazán, Fina Casalderrey e Eduardo Pondal.

Resultaron gañadores, Iván Enríquez Abad, Christian

Enjamio Garea e Adrián Carril García, que foron agasallados cunhas pequenas mochilas de Bibliotecas Escolares cunhas sorpresas dentro delas. As súas razóns para ler?. " para aprender cousas novas, desenvolver a mente", di Iván, "para me divertir e pasalo ben" según Christian, e " para imaxinar unha historia na miña mente, descubrir novos mundos e desprenderme do real" é a opinión de Adrián. Todas elas boas razóns para disfrutar e coller o hábito da lectura.

POESÍA ALBOROTADA

Un forte vento, típico da vila de Melide, fixo estragos nunha serie de versos, de tal maneira que todos eles quedaron "alborotados". Os encargados de ordealos foron os alumnos de 1º de BAC. A golpe de consulta puramente bibliotecaria, ordearon un "poema" composto por 22 versos correspondentes a 11 autores de moi distintas épocas: así aparecían misturados dende "caminante, no hay camino", pasando por "verde, que te quiero verde","vivo sin vivir en mí" e o final máis poético que se puido atopar: "poesía.... eres tú". Os alumnos debían colocar os versos debidamente, localizar a obra, o autor e a época do mesmo.

Os gañadores foron : Estefanía García e Patricia Méndez, ex aequo en 1º BAC/A, Iván Vázquez en 1º BAC/B e Beatriz Pumar en 1º BAC/C. Todos eles recibiron un pequeno agasallo dun bloc e uns separadores de Biblotecas Escolares .

TURBILLÓN DE POESÍA

Este ano deunos polo vento e os versos desordeados. Polas ventás da clase de 1º da ESO entrou un furacán que provocou un verdadeiro turbillón de poesía: os alumnos tiveron que rescatar e poñer orde nos versos espallados. Os máis rápidos foron: Cristina García e Xoel García de 1º ESO C e Alba Carreira e Belén Casal de 1º ESO B.

PREMIO CERVANTES 2010

2010-04-22T11:30:00.003+02:00

El premio Cervantes de este año fue otorgado al escritor mejicano José Emilio Pacheco. Nació en Ciudad de México en 1939, y es un escritor más que prolífico, destacando también como traductor, profesor universitario o editor. Entre sus obras poéticas destacan títulos como Los elementos de la noche, El reposo del fuego, No me preguntes cómo pasa el tiempo o Irás y no volverás.

Pacheco se ha convertido en el cuarto mexicano en ganar el premio tras Octavio Paz, Carlos Fuentes y Sergio Pitol, reconocidos en 1980, 1987 y 2005 respectivamente.
José Antonio Pascual, académico y presidente del jurado, lo considera como "un poeta excepcional de la vida cotidiana con profundidad y capacidad de recrear un mundo propio".

Se pretende que pronto se publique en España su obra Tarde o temprano, una recopilación de sus mejores versos desde 1958 a 2000. El escritor declaró que considera su premio como un galardón a toda la literatura mejicana.

UN AGASALLO PARA A NOSA BIBLIOTECA

2010-04-21T12:47:00.003+02:00

A biblioteca de Friol, http://www.friolteca.blogspot.com/, fíxonos o agasallo do logotipo Vale a pena ficar de olho nesse blog!. Agradecémoslle a distinción e cumprimos co compromiso de recomendar outros dez blogs de bibliotecas escolares.¨:
Biblioteca "Poeta Díaz Castro"
Mesturas
Bibliocabe
Biblioteca Sarmiento
A vacaloura
Biblioantioquia
Bibliozalaeta
Biblioteca Pino Manso
Bibliomosteiro
Avenidaconcordia
Noraboa a todos eles!!

ENCONTROS DO PLAMBE 2009-2010 E ANO DO LIBRO E DA LECTURA EN GALICIA

2010-04-20T12:06:00.006+02:00

Os pasados días 15 e 16 de abril tiveron lugar en Santiago de Compostela, no I.P. de Conxo , os Encontros anuais das bibliotecas galegas pertencentes ao Plan de Mellora de Bibliotecas Escolares (P.L.A.M.B.E.), nos que o noso instituto participa desde hai dous cursos. Con este plan preténdese que as bibliotecas dos distintos centros educativos sexan vistas, non coma un almacén de libros, senon coma un centro de recursos efectivos para a aprendizaxe de todas as materias (ciencias ou letras). Ler, saber o que se le ( o que se chama "lectura comprensiva"), saber variar lecturas de ficción e de libros informativos (historia, ciencias, matemáticas...) son algúns dos obxectivos máis importantes que se tentan acadar neste tipo de Xornadas.

O IES de Melide participou o día 16, onde se tivo ocasión de escoitar unha conferencia de Manuel Area, catedrático de Didáctica da universidade de La Laguna ( Canarias), as experiencias dunha profesora de Avilés (Asturias), Puerto Menéndez, a presentación dun portal en internet adicado á promoción da lectura, http://leer.es/, e a conferencia final a cargo de

Roser Lozano da universidade Rovira i Virgili de Tarragona, sobre lectura e aprendizaxe.

Tamén houbo un tempo de intercambio de experiencias entre os responsables das bibliotecas de distintas zonas.

A lectura para a aprendizaxe, a educación de competencias básicas como o "tratamento da información e competencia dixital", a presenza dos soportes audiovisuais e electrónicos, a imprescindible integración da cultura impresa e a cultura dixital, foron outros dos contidos que tamén se trataron.

Rematamos cunha intervención de Juan Mata, ponente e profesor de Didáctica ,no que reivindica o valor da palabra, en todos os seus sentidos e matices:

"Somos seres dotados para a linguaxe e grazas a ela e con ela construímos o que somos. Temos por iso, unha inesgotable confianza nas palabras, no seu poder para argumentar e emocionar, para persuadir e civilizar....." Ogallá que todos sexamos consecuentes con este discurso.

(Texto íntegro en , Juan_Mata_diadolibro2010.pdf )

NON PODEMOS PERMITIR QUE SE REPITA

2010-04-09T12:07:00.014+02:00

Esta Semana Santa tivo lugar un fatídico suceso, no que unha rapaza de 13 anos foi asasinada por unha compañeira do instituto de 14 anos.
Nós, como persoas, necesitamos vivir en sociedade para sobrevivir, para comunicarnos e para ampliar as nosas posibilidades, e, por suposto, para acadar a felicidade.
Na nosa sociedade existen multitude de problemas e conflitos, que poden afectar a dúas persoas, ou a varias nacións. Para resolvelos hai que acadar unha solución xusta (que pasa, sobre todo, por poñerse no lugar do outro). Débense ter en conta, ademais, as razóns de todos, valoralas con imparcialidade, e pór fin a estes problemas, sen romper as normas de convivencia. Desgrazadamente, este conflito acabou coa morte da rapaza de trece anos, coa vida da asasina destrozada, e dúas familias abatidas polo suceso. Por se fora pouco, os amigos das menores quedaron entristecidos e queren enfrontarse. Isto aféctanos directamente a nós, xa que teñen a nosa mesma idade, e isto ensínanos a non nos deixar levar pola furia, xa que se pode acabar moi mal. Por outra parte, no que case todos estamos dacordo, é que os compañeiros, sabedores da situación, puideron tomar algunha medida para evitar este suceso. Porque, tal e como di Gandhi, "o máis atroz das cousas malas da xente mala é o silencio da xente boa". Quizá todos, como alumnos/as e compañeiros/as que somos, deberiamos reflexionar acerca disto.
Redactado por Adrián Carril, a partir da posta en común das/os alumnos/as de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos de 2º de ESO.

EL PRINCIPITO

2010-04-06T22:22:00.006+02:00

Tal día como hoy, el seis de abril de 1943, fue publicado Le Petit Prince, el relato corto más conocido del escritor y aviador francés, Antoine de Saint-Exupéry. Se trata de una joya de la literatura universal, un libro para niños y mayores, que critica la estupidez humana, encarnada en el mundo de los adultos, y muestra la sencilla sabiduría de los niños. Esta es su dedicatoria:

A LEÓN WERTH
Pido perdón a los niños por haber dedicado este libro a una persona grande. Tengo una seria excusa: esta persona grande es el mejor amigo que tengo en el mundo. Tengo otra excusa: esta persona grande vive en Francia, donde tiene hambre y frío. Tiene verdadera necesidad de consuelo. Si todas estas excusas no fueran suficientes, quiero dedicar este libro al niño que esta persona grande fue en otro tiempo. Todas las personas grandes han sido niños antes (Pero pocas lo recuerdan). Corrijo, pues, mi dedicatoria:

A LEON WERTH CUANDO ERA NIÑO

Toda la obra es una metáfora –un conjunto de metáforas- que cada lector tendrá que desvelar para darle un sentido propio al libro. Porque “no se ve bien sino con el corazón, lo esencial es invisible a los ojos”.

DÍA MUNDIAL DA AUGA

2010-03-26T01:18:00.003+01:00

Ó principio desta semana, o 22 de marzo, celebrouse o Día Mundial da Auga. A celebración deste día ten por obxecto concienciarnos de que a productividade económica e o benestar social están intimamente ligados ó desenvolvemento dos recursos hídricos. Este ano, o lema elixido foi “Auga limpa para un mundo sano”.
Non podemos deixar de recordar que, actualmente, máis de 2.500 millóns de seres humanos carecen de sistemas sanitarios adecuados. Calcúlase que uns 884 millóns de persoas, a maioría en África, non teñen acceso á auga potable. Arredor de 1,5 millóns de nenos menores de cinco anos morren cada ano a causa de enfermidades transmitidas pola auga. Esta situación constitúe unha verdadeira traxedia e un importante obstáculo para o desenvolvemento, e nós podemos contribuir a aliviala.
O panorama é bastante desalentador, sobre todo se temos en conta que un dos oito Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio (que deberán cumprirse no 2015) inclúe “reducir á metade o número de persoas que carecen de acceso á auga potable e saneamento básico”. Está nas nosas mans o conseguilo. Todos somos responsables.

HOMENAXE A AGUSTÍN FERNANDEZ PAZ

2010-03-17T13:38:00.008+01:00

O IX Salón do Libro de Pontevedra organizou este ano unha homenaxe a Agustín Fernández Paz, que contou coa intervención de Xabier P. Docampo e a actuación de Mini e Mero. Con este acto, o evento máis importante de todos os que se celebran en Galicia arredor da Literatura Infantil e Xuvenil, réndese tributo ao que, sen dúbida, é un dos nosos autores máis importante, inspiración para outr@s que tamén poñen a súa pluma ao servizo da fantasía dos máis pequenos. Pero, sobre todo, réndese homenaxe a un escritor que goza do favor unánime de milleiros de lectores de todas as idades, Premio de Literatura Infantil e Xuvenil no 2008. Fernández Paz recuperou, na recollido do premio, a figura do falecido Delibes sobre a súa faceta de narrador.
Na nosa biblioteca podedes atopar as seguintes obras:
--Ler en galego
--Contos por palabras
--Facermos cómics
--Aire negro
--O laboratorio do doutor Nogueira
--Amor dos quince anos, Marilyn
--Cartas de inverno
--As flores radiactivas
--Crispín de Maop (en colaboración)
--Os pes no aire
--Avenida do Parque, 17
--O meu nome é Skywalker
--Contos do Museo (en colaboración con X.Docampo)
--Noite de voraces sombras
--Corredores de sombras
--O único que queda é o amor (Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2008)

HA FALLECIDO MIGUEL DELIBES

2010-03-14T22:33:00.007+01:00

Otra triste fecha para recordar. Se trata de una de las grandes figuras de la literatura española posterior a la Guerra Civil. Deja huérfana la literatura realista española.
Viajero, cazador, pescador y amante de la naturaleza, Miguel Delibes nació el 17 de octubre de 1920 en Valladolid, ciudad en la que transcurrió su vida. Compaginó durante años docencia, periodismo y literatura.
Su labor como novelista se inicia con La sombra del ciprés es alargada (un relato sobre la pérdida y la posibilidad de la felicidad), que obtuvo el Premio Nadal. Este es el punto de partida de una prolífica carrera como escritor (unas sesenta obras). Algunas de ellas son: El camino (1950), una obra sobre la pérdida de la inocencia infantil de su protagonista, Daniel el Mochuelo. Con esta novela, según la crítica, Delibes encuentra su lugar en las letras hispanas y consigue retratar con precisión y elegancia el habla de Castilla. Mi idolatrado hijo Sisí (1953). La hoja roja (1959). Las ratas (1962). Cinco horas con Mario (1966) , en la que Delibes realiza con éxito, no sólo un arriesgado ejercicio formal (el texto es un monólogo dividido en 27 capítulos), sino también una profunda crítica del provincianismo y de la realidad de la dictadura franquista. Los santos inocentes (1981), llevada al cine por Mario Camus. Señora de rojo sobre fondo gris (1991), soberbia obra de arte en la que el Delibes más íntimo dejó memoria de su afecto herido por la enfermedad y la muerte de su esposa. En El hereje, auténtica novela testamentaria, hizo explícito el mensaje que no había dejado nunca de trasmitir en todos sus relatos: su enorme respeto a la libertad y su defensa de la tolerancia ideológica como antídoto contra los seculares males de España.
Una decena de sus novelas ha sido adaptada al cine o a la televisión.
Entre los numerosos galardones recibidos por Delibes a lo largo de su carrera figuran el Premio Nadal, el Nacional de Literatura, el de la Crítica, el Premio Príncipe de Asturias de las Letras y el Premio Cervantes. Varias veces candidato al Premio Nobel.
Su producción revela una clara fidelidad a su entorno, a Valladolid y el campo castellano, y entraña la observación directa de tipos y situaciones desde la óptica de un católico liberal. La visión crítica -progresiva a medida que avanza en su carrera- afecta sobre todo a los excesos de la vida urbana.
Entre los motivos de su obra destaca la perspectiva irónica frente a la pequeña burguesía, la denuncia de las injusticias sociales, la rememoración de la infancia , la representación de los hábitos y el habla propia del mundo rural, muchos de cuyos términos y expresiones recupera para la literatura.
Su prosa revela una gran riqueza léxica, con un estilo preciso, sobrio, depurado.
Concluimos con las últimas y emocionantes palabras que M. Delibes pronunció al recibir el Premio Cervantes:
“...Entonces antes que a conservar la cabeza muchos años a lo que debo aspirar ahora es a conservar la cabeza suficiente para darme cuenta de que estoy perdiendo la cabeza. Y en ese mismo instante frenar, detenerme al borde del abismo y no escribir una letra más.
El arco que se abrió para mí en 1948 al obtener el Premio Nadal, se cierra ahora, en 1994, al recibir de manos de Su Majestad —a quien agradezco profundamente esta deferencia— el Premio Cervantes. En medio quedan unos centenares de seres que yo alenté con interesado desprendimiento. Yo no he sido tanto yo como los personajes que representé en este carnaval literario. Ellos son, pues, en buena parte, mi biografía.”
Discurso de Miguel Delibes al recibir el Premio Cervantes (1993)
En la biblioteca de nuestro instituto podéis disfrutar de los siguientes títulos:
--El camino
--La mortaja
--Cinco horas con Mario
--El príncipe destronado
--Las ratas
--El disputado voto del señor Cayo
--La vida sobre ruedas
--La tierra herida

M. MEAD: CÓMO DIFIEREN LOS ROLES DE GÉNERO DE UNA SOCIEDAD A OTRA

2010-03-13T23:00:00.011+01:00

Para finalizar esta semana dedicada a la conmemoración del Día Internacional de la mujer, recordaremos a la antropóloga cultural estadounidense Margaret Mead (1901-1978) y uno de sus libros más importantes: Sexo y Temperamento en Tres Sociedades Primitivas. Se trata, posiblemente, de la mujer más influyente en el mundo de la antropología (a pesar de las críticas contra sus métodos de observación y contra sus interpretaciones de la cultura de los pueblos entre los que convivió). Discípula de Franz Boas y Ruth Benedict, se puede decir que a partir de Mead se despertó el interés en el estudio de la infancia y la mujer dentro de la disciplina antropológica.
Sexo y Temperamento en Tres Sociedades Primitivas, escrito en 1935, se convirtió en la principal piedra angular del movimiento de liberación femenina, ya que en él aseguraba que las mujeres eran las que ejercían el poder en la tribu Tchambuli (ahora Chambri) de Papúa Nueva Guinea (en el Pacífico Oeste).
Las mujeres Tchambuli son dominantes, se ocupan de las cuestiones económicas, pescan, tejen, comercian, administran el dinero, mientras los hombres viven para el arte y el espectáculo. Los varones emplean la mayor parte de su tiempo en tareas artísticas como confeccionar vestidos, maquillarse y vestirse para las danzas rituales. Son coquetos y organizan espectáculos teatrales para ellas que, como son las dueñas del dinero, hacen regalos a sus maridos, a cambio de languidecientes miradas y suaves palabras. Además, las Tchambuli viven en continuo contacto unas con otras, integrando grupos de colaboración. Ellos, en cambio, se asocian sólo en momentos concretos y su solidaridad parece ser más aparente que real. Los varones, que poseen nominalmente la casa, la familia e incluso a la esposa, no tienen poder real de decisión. De hecho, en una casa tchambuli, las mujeres se instalan en el centro de la habitación, mientras que los hombres se sitúan junto a las paredes, cerca de las puertas... sintiéndose poco queridos, y dispuestos a refugiarse en la casa de los hombres, en un estado de desconfianza e incomodidad.
La importancia del trabajo de Mead reside en que en el seno de estas sociedades estudió cómo las condiciones culturales y la educación influyen (de forma más decisiva que las circunstancias biológicas) en la personalidad y los papeles sociales de las mujeres y de los hombres.

SEGUIMOS "LOITANDO"

2010-03-10T21:24:00.008+01:00

Como ben sabemos, o Día Internacional da Muller celébrase o 8 de marzo “para conmemorar a loita histórica por mellorar a vida da muller”.
Este ano, dende a Biblioteca, queremos facer reflexionar sobre o que denominamos “traballo doméstico”, é dicir, o conxunto de actividades obrigatorias e gratuitas que se fan en todos os fogares como parte (moi importante) das medidas para dignificar a calidade de vida, que inclúen, por ex., cuestións de hixiene e saúde.
Un dos mitos que sostén a sociedade patriarcal é que as “labores domésticas” constitúen, o “lugar natural” das mulleres pola súa cercana relación coa reproducción biolóxica. Ademais, este traballo está totalmente invisibilizado e desvalorizado. De feito, as mulleres que se dedican exclusivamente a estas tarefas son consideradas polas enquisas oficiais como “inactivas”. Ademais, a valoración social é nula, xa que as persoas que se benefician delas parecen opinar que este traballo non require de cualificación especial, apréndese coa práctica e sen requerir dunha especial inversión de tempo e esforzo. Pero, entón, por que a excusa máis xeralizada que pon o home para non facer este traballo é, sinxelamente, non saber facelo? Unha análise menos “sesgada” amósanos, sen embargo, que o nivel de formación requerido non é tan reducido, xa que estamos a falar da organización e realización de multitude de tarefas especializadas moi diferentes entre si. Ademais, esta “valoración social” fai percibir á muller o traballo doméstico como algo rutinario e pouco gratificante.
E que sucede coas mulleres que realizan unha actividade laboral fora da casa? Abren a porta á vida pública, ao progreso, á cultura, ao poder..., amosando que son capaces de facer algo máis que coidar da casa e dos fillos (que non é pouco). Pero esta progresiva incorporación á vida pública, conseguida gracias a anos e anos de "loita" das propias mulleres (e tamén, por que non dicilo, dalgúns homes) “ten trampa”. Salvo en casos excepcionais, isto non as libera das súas obrigas domésticas: impónselles unha “dobre xornada” que lastra a súa carreira profesional. Porque, en xeral, os homes non están dispostos a asumir responsabilidades e, no mellor dos casos, préstanse a “axudar” á muller na casa.
Que celebramos? A inconmensurable labor das nosas predecesoras e a nosa disposición de continuar esta “loita”.

DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA: MULLERES QUE ESCRIBEN

2010-03-08T10:48:00.004+01:00

Tomamos prestada esta magnífica presentación do blog As Campaíñas, do club de lectura do CPI "Don Aurelio" de Cuntis, para recordar ás mulleres que traballan no eido da literatura, algunhas delas moi lidas na biblioteca do IES de Melide e no club de lectura Papalibros.

FINA CASALDERREY

2010-03-01T20:51:00.008+01:00

Concluíu Febreiro, mes adicado pola Asociación de escritores en Língua Galega, a Fina Casalderrey. Trátase dunha das escritoras máis destacadas en Literatura Infantil. De feito, é a escritora máis lida polos escolares galegos. A súa producción orixinaria é en galego, pero as súas obras están traducidas ó castelán, catalán, euskera, portugués e brasileiro. Ten publicados máis de vinte libros de Literatura Infantil e Xuvenil. Iniciou esta aventura coa novela Mutacións xenéticas (1991), á que seguiron títulos como Dúas bágoas por Máquina; ¡Asústate, Merche!; O misterio dos fillos de Lúa (polo que recibiu o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil); ¡Prohibido casar, papá!; ¿Sobrevives?; Bicos de prata; Lúas de nácara; e moitos outros, que poderás atopar na nosa Biblioteca, e que recomendamos vivamente.
Outro sector literario que cultiva é o da investigación etnográfica de Galicia, que recolle en libros de gran popularidade como O libro da empanada, Festas gastronómicas de Galicia, Repostería en Galicia, e outros, en colaboración con Mariano García.
Son numerosos os premios e distincións que recibiu, como o Álvaro Cunqueiro, o Cidade de Pontevedra e o Merlín, entre outros.
Deixámosvos coa intervención da escritora no Club de letura compartida Lendo Contigo.

ANIVERSARIO DO NACEMENTO DE ROSALÍA DE CASTRO

2010-02-24T22:20:00.005+01:00

Hoxe, 24 de Febreiro, conmemóranse os 173 anos do nacemento de Rosalía de Castro. Como xa sabemos, a súa obra pon fin a varios séculos nos que practicamente non se publicou literatura en galego (“Os séculos escuros”). Dende aquí, queremos aportar un pequeno grao de area á multitude de actos de homenaxe celebrados hoxe en moitas cidades galegas.
Recollemos un vídeo do poema de Rosalía titulado Mayo Longo, musicado por Carlos Núñez, e cantado por Anabela:

FERRÍN, NOVO PRESIDENTE DA R.A.G.

2010-02-24T12:10:00.008+01:00

A Real Academia Galega é unha institución xa centenaria que conta, desde o 23 de xaneiro de 2010, cun novo presidente, o escritor Xosé Luís Méndez Ferrín, unha das figuras máis destacadas da cultura galega contemporánea. Pero fagamos un breve percorrido pola historia da R.A.G.
A traxectoria desta institución non foi doada e transcorre de xeito paralelo ás dificultades que padeceu históricamente a cultura galega. En 1905 fúndase a Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega na Habana por iniciativa de Curros Enríquez e Fontela Leal. Un ano despois, en setembro de 1906, constitúese a RAG, presidida por Manuel Murguía, con corenta membros. Os obxectivos iniciais eran fundamentalmente lingüísticos e incluían a elaboración dun dicionario e unha gramática, pero estes proxectos demoraron moitos anos. Durante a presidencia de M. Murguía (1906-1923) comezouse a publicar o Boletín de la Academia Gallega. O seu carácter galeguista fixo que a Academia se vira envolta no medio de varias polémicas.
Na etapa que vai de 1923 a 1936 foron varios os presidentes: Andrés Martínez Salazar, Francisco Ponte Blanco, Eladio Rodríguez e Manuel Lugrís Freire .
Pero chega a Guerra civil española, que supuxo unha etapa de semiclandestinidade na que acceden á presidencia Manuel Casás Fernández, Sebastián Martínez Risco y Macías . Trátase dunha etapa de supervivencia na que o máis destacable é a presentación en 1963 dunha iniciativa que terá unha gran repercusión posterior: o Día da Letras Galegas, 17 de maio .
En 1972 a RAG estandarizou o deseño actual do Escudo de Galicia. Durante a presidencia de Domingo Garcia –Sabell (1977-1997) produciuse un acordo entre a RAG e o Instituto da Lingua Galega sobre as normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galego (1982). A RAG foi recoñecida como entidade normativizadora do galego na Lei de Normalización Lingüística (1983). Creouse un Seminario de Lexicografía, que elaborou o seu primeiro dicionario monolingüe e o Seminario de Sociolingüística, que realizou o Mapa Sociolingüístico de Galicia.
Con Francisco Fernández del Riego e Xosé Barreiro Fernández (2001-2010) deuse un gran impulso á informatización dos fondos documentais.
En 2003 revisáronse as normas ortográficas e morfolóxicas e en maio de 2009 a Academia publicou un manifestó a prol da lingua galega, onde se reivindica a necesidade dunha presenza digna do galego en ámbitos como a xustiza ou o ensino. E é neste contexto onde X.L. Méndez Ferrín se pon á fronte da institución. Trátase dunha das figuras cimeiras da cultura galega contemporánea e unha das personalidades políticas máis decisivas das últimas décadas. Autor de obras como Estirpe, Percival e outras historias, Bretaña, esmeraldina entre outras moitas, recibiu varios galardóns e é presentado desde hai varios anos ó Premio Nobel de Literatura polo Pen Clube. Realizou ademais estudos de crítica literaria e labores de investigación e é colaborador no xornal Faro de Vigo. En definitiva, ten experiencia, capacidade de diálogo e firmeza suficientes para darlle un novo pulo a RAG.

UNA BALSA DE PIEDRA CAMINO DE HAITÍ

2010-02-21T00:07:00.005+01:00

¿Cuántos Haitís? Ésa es la pregunta que J. Saramago se hace el 19/02/2010 en su Cuaderno. Y nos habla de “los otros mil Haitís que existen en el mundo, no sólo... esos que prácticamente están sentados sobre inestables fallas tectónicas para las que no se les ve solución posible, sino también... los que viven en el filo de la navaja del hambre, de la falta de asistencia sanitaria, de la ausencia de una instrucción pública satisfactoria, donde los factores propicios para el desarrollo son prácticamente nulos y los conflictos armados, las guerras entre etnias separadas por diferencias religiosas o por rencores históricos cuyo origen, en muchos casos, se perdió en la memoria aunque los intereses de ahora se obstinan en alimentar... Ésos son los Haitís que hay que salvar...Los muertos de Puerto Príncipe ya hacen compañía a los muertos de Lisboa (y aquí hace referencia al terremoto de Lisboa de 1755, ese día “Lisboa fue Haití”). No podemos hacer nada por ellos. Ahora, como siempre, nuestra obligación es cuidar de los vivos.”
Y para ello, para cuidar de esos “vivos que siempre estuvieron muertos porque la vida plena les fue negada, esclavos que fueron de señores, esclavos que son de la necesidad”, la Fundación José Saramago edita un libro cuyo precio íntegro (15 euros) será entregado a Cruz Roja. Los destinatarios son los sobrevivientes del terremoto de Haití. El libro elegido, La balsa de piedra, no ha podido ser más adecuado. En él, la Península Ibérica se aparta del resto de Europa, a causa de un cataclismo que ningún sismógrafo ha podido registrar. Comienza a navegar por el océano, primero con rumbo desconocido, y luego claramente orientada hacia América del Sur.... Como acostumbra, en su crítica moral y social, Saramago nunca afronta los problemas de frente, sino que los rodea bajo las formas de lo fantástico y lo alegórico, dejando al lector la tarea de comprender a dónde quiere ir a parar. En esta ocasión, la novela es un alegato contra la injusticia histórica, en la que unos pocos ostentan el poder y los privilegios, y otros muchos se quedan con la pobreza y la explotación. El planteamiento de la novela nos conduce a una utopía: la creación de un equilibrio en el cual la justicia sea accesible para todos, y especialmente para los países oprimidos a lo largo de la historia, despojados de su patrimonio económico y cultural.

21 SEGUNDOS

2010-02-20T17:10:00.003+01:00

En la entrada anterior os hablábamos del Día Europeo por una Internet más Segura. En ella os ofrecíamos la posibilidad de ver el vídeo de la campaña 2010. Ya que nos parece muy revelador y os ha podido pasar desapercibido, aquí lo teneis. Son tan solo 21 segundos.

¡PIÉNSALO ANTES!

2010-02-09T23:28:00.003+01:00

El Día Europeo por una Internet más Segura ( 9 de Febrero) se centra este año en el tema ¡Piénsalo antes! y está dirigido a concienciar a los menores de las consecuencias y el peligro que puede representar colgar en la red fotos o datos sobre su identidad. La campaña pretende que los menores de 18 años se planteen dos preguntas antes de colgar algo: ¿Estás dispuesto a que esa foto circule durante toda tu vida en Internet? ¿Estás dispuesto a que esa foto, incluso tus padres, la vea todo el mundo?
Siguiendo las normas que marcan La Comisión Europea, expertos en atención al menor, redes sociales de Internet y los grandes buscadores se han confeccionado unos consejos para que niños, adolescentes (y mayores) puedan navegar por la red de una forma más segura:
1. Piénsatelo antes de colgar algo;

2. Acuérdate de no divulgar información personal (contraseñas, teléfono, domicilio, datos bancarios);
3. No envíes fotografías sin permiso expreso de tus padres;
4. No compres por Internet sin la supervisión de un adulto, ni siquiera iniciar el proceso de la compra;
5. Si recibes un correo con contenido ofensivo...ignóralo; ¡no lo contestes!;
6. No fotografíes ni grabes a nadie sin su permiso y desde luego no cuelgues después en la red;
7. No conciertes citas con personas a las que se ha conocido por Internet;
8. Si te encuentras una información poco adecuada que no te gusta... díselo a tus padres o profesores;
9. Si te llega un correo de un desconocido... ¡no lo abras!;
10. Si te conectas desde un lugar público asegúrate de que cierras la conexión para evitar que alguien pueda hacerse pasar por ti;
11. Si haces un trabajo para el colegio... asegúrate de que la información que encuentras para hacer un trabajo es de un sitio serio y con garantías;
12. Si encuentras un sitio con la indicación “acceso prohibido a menores” pasa de largo.

Páginas que le ayudarán a navegar seguro en Internet
Protégeles, socio de la Comisión Europea en España para el fomento de Internet segura
Vídeo de la campaña 2010 ¡Piénsalo antes de colgarlo!
Plan Internet Segura de la Comisión Europea
INHOPE, denuncia de abusos en la red a nivel europeo
http://ec.europa.eu/spain/novedades/educacion/internet_segura_2010_es.htm

O LONGO CAMIÑO CARA Á LIBERDADE

2010-02-09T23:22:00.003+01:00

Este é o título da autobiografía de Nelson Mandela, no que narra, por primeira vez, a súa extraordinaria vida, unha vida adicada á loita contra a opresión racial en Sudáfrica. Esta loita fixo de el acreedor ao Premio Nobel da Paz e alzouno á presidencia do seu país.
Neste libro relata os seus primeiros anos de miseria como estudiante e pasante en Johannesburgo, o lento espertar da súa conciencia política, o conflito que supón reconciliar a actividade política e o amor pola súa familia, a anguriosa ruptura do seu primer matrimonio e a dolorosa separación dos seus fillos. Tamén narra as súas espectaculares actividades como dirixente na clandestinidade e o famoso Xuízo de Rivonia de 1964, no que foi condeado a cadea perpetua; os vintesete anos pasados en prisión; as complexas e delicadas negociacións que conduciron, tanto á súa liberación como ao principio do fin do apartheid. Tamén nos ofrece unha narración dende dentro dos inesquecibles sucesos acontecidos dende o momento da súa excarcelación ata a instauración definitiva en Sudáfrica dunha democracia multirracial.
Se che gustou O factor humano, non podes deixar de ler este emocionante libro. Posiblemente desexarás lelo outra vez.

NELSON MANDELA: ACARICIANDO LA UTOPÍA

2010-02-03T22:17:00.002+01:00

Aprovechamos estas fechas para reflexionar sobre la figura de Nelson Mandela a través del libro de John Carlin: El factor humano. Nelson Mandela y el partido que salvó a una nación. Este libro está ambientado después de que Nelson Mandela saliera de la cárcel (en la que llevaba 27 años), y se convirtiera en presidente de Sudáfrica. En esos momentos, el país estaba dividido por 50 años de odio racial, que amenazaban con desencadenar una guerra civil. Mandela comprendió que tenía que conseguir la unión de blancos y negros, y vio con claridad que el deporte era una estrategia excelente para hacerlo. El mundial de rugby de 1995 le dio esa oportunidad. La final de aquel mundial culminó con la victoria sudafricana en el último minuto. Este acontecimiento, selló la reconciliación entre negros y blancos.
Este libro nos habla de un héroe de carne y hueso. Un hombre que fue capaz de ganarse a negros y blancos, en un país con una mayoría negra que debería haber exigido a gritos la venganza. Siguiendo el ejemplo de Nelson Mandela, que dio al mundo una lección de inteligencia y de capacidad de perdonar, Sudáfrica supo enterrar el hacha de la discriminación racial.
Tal y como afirma D. Tutu en el epílogo del libro, el valor más perdurable de aquel día es que todo lo bueno que ocurrió puede volver a ocurrir.

30 DE XANEIRO. DÍA ESCOLAR DA PAZ E A NON-VIOLENCIA

2010-01-31T16:59:00.006+01:00

Como é ben sabido, o 30 de Xaneiro conmemórase a morte do líder nacional e espiritual da India, Mahatma Gandhi, asasinado a tiros por un fanático hinduísta.

O Día Escolar da Paz e a Non-Violencia foi declarado por primeira vez en 1964 e surxe dunha iniciativa de Educación Non-Violenta e Pacificadora, do profesor español Llorenç Vidal. O seu obxectivo é a educación en e para a tolerancia, a solidariedade, concordia, respecto aos dereitos humanos, a non-violencia e a paz. Foi recoñecido polo Ministerio de Educación e Ciencia en 1976.
O noso sistema educativo plantexa como unha das súas finalidades a formación para a paz, a cooperación e a solidariedade entre os pobos. É necesario traballar continuamente estes conceptos, pero isto non impide a existencia de datas concretas que nos fagan lembrar que aínda hai situacións sociais complexas.
Como reflexo que é da sociedade, a escola comparte os seus defectos, pero tamén nos proporciona a magnífica oportunidade de concienciar a tod@s na construcción dun mundo mellor, máis xusto e máis humano.
A proposta deste ano do Seminario Galego de Educación para a Paz ten por título: "Sobre os dereitos e responsabilidades de nenas, nenos e adolescentes". Precisamente, este ano, o SGEP eleborou un cartel conmemorativo do seu 25 Aniversario,co lema: "Para que a paz sexa algo máis ca un conto". Dende aquí os nosos parabéns e a nosa gratitude polo traballo que está a realizar.

J. D. SALINGER: UN "RECLUSO LITERARIO"

2010-01-31T15:54:00.005+01:00

Jerome David Salinger (1 de Enero de 1919- Cornish, New Hampshire, 27 de Enero de 2010). Uno de los escritores más enigmáticos del s. XX. Murió en su cabaña de New Hampshire, cumpliendo el deseo del protagonista de su novela El guardián entre el centeno, quien, en un pasaje afirma: "Me gustaría encontrar una cabaña en algún sitio y con el dinero que gane instalarme allí el resto de mi vida, lejos de cualquier conversación estúpida con la gente". Y así lo hizo... Una vez obtenida la fama mundial con El guardián entre el centeno (su primera novela corta, escrita en primera persona) se apartó del mundo exterior, protegiendo su privacidad al máximo. Él mismo declaró: "Los sentimientos de anonimato y oscuridad de un escritor constituyen la segunda propiedad más valiosa que le es concedida".
Se dice que, aunque hacía más de cuarenta años que no publicaba nada, escribía siempre. "Vivo para escribir, pero escribo para mi mismo y mi propia satisfacción. No publicar me reporta una maravillosa sensación de paz. Publicar es una terrible invasión de mi privacidad". Este fugitivo de la fama se vio obligado a luchar continuamente contra toda la atención no deseada que recibía, como figura de culto que llegó a ser en vida.
Quizá su muerte facilite la aparición de material inédito, nuevas revelaciones sobre su obra y... ¿sobre su vida? Lamentablemente, Salinger ya no estará ahí para evitar las invasiones a su privacidad, tal como quiso en vida.

El guardián entre el centeno (publicado en 1951) es considerado por numerosos expertos como uno de los libros más importantes del s. XX. Su lenguaje es provocador, aparecen referencias al alcohol, las drogas, la prostitución. Se trata de una crítica feroz al mundo y la moral de los años cincuenta, y el refleo de las inquietudes y angustias de los adolescentes crecidos en plena guerra fría. También el enfrentamiento entre el mundo de los jóvenes y los adultos refleja el deseo universal de no crecer. Por ello, provocó numerosas controversias en EEUU cuando se publicó. Curiosamente, treinta años después de su publicación era tanto el libro más prohibido, como el más estudiado como lectura obligatoria en los institutos estadounidenses.
El título del libro hace referencia a una reflexión que el protagonista (Holden Caulfield) realiza en el libro sobre la letra de un poema que trata de un "guardián entre el centeno" que evita que "los niños caigan en el precipicio". Eso es lo único que a Caulfield le gustaría hacer en la vida: estar en un campo de centeno al borde de un precipicio. En el campo hay miles de niños jugando y él evita que "los niños caigan en el precipicio". Caulfield sería el guardián entre el centeno.
Holden Caulfield nos muestra la visión de la realidad de una persona que ha perdido el agrado y la confianza por quienes le rodean y la sociedad en general. Es alguien desengañado por la vida, que acaba de entrar en el mundo de los adultos sufriendo múltiples decepciones, ya que se han corrompido aquellas cosas que más amaba. Sin embargo, todavía hay aguien por quien merece la pena vivir...
Estas novela ha inspirado a otros escritores, ha influido en la música actual, en series de animación, películas... Incluso algunos asesinos se han visto relacionados con ella.
¿Alguien podría resistirse a leerla?

"CÓMO INVENTAR HAITÍ"

2010-01-27T13:58:00.005+01:00

Esta frase é unha pregunta que se fai (despois da terrorífica catástrofe humana padecida no país) o considerad0 como patriarca das letras haitianas, René Depestre (Jacmel 1926). Segundo el, e sen tentar minimizar as consecuenciais tráxicas dos terremotos, en Haití tras a pobreza e o analfabetismo, descóbrese coma un país cunha cultura tan viva como pouco coñecida. En 1804 independizouse de Francia, pero tivo a desgraza de caer nunha problemática racial entre negros, mulatos e de non ser quen de constituir un estado democrático.
Paradóxicamente, segundo Depestre, Haití non é hoxe unha nación-estado propiamente dita, senon unha nación cultural. Mentres que nin o estado nin a sociedade civil se desenvolveron, sí o fixeron a cultura, a pintura, a música e a literatura. Hoxe en n día cóntase con afamados escritores coma Daniel Laferriere, Lyonel Trouillot, Jean Metellus etc. Grandes poetas, algúns deles marcados polo exilio . Como dato significativo até 1956 non poideron entrar os cidadáns de color na universidade parisina da Sorbona, no Primeiro Congreso Mundial de Escritores Negros. Na actualidade o factor racial posúe menos importancia.
Depestre , que fora expulsado de Haití en 1945 debido á publicación dunha revista de vangarda , volta á súa patria co desexo de se atopar coa solidariedade mundial , manter ese grande imaxinario cultural e "inventar un país mellor". Ogallá que o consiga .Se queres saber máis deste país pica en cultura haitiana

AS BIBLIOTECAS COMO AXENTES CONTRA A EXCLUSIÓN SOCIAL

2010-01-25T12:58:00.006+01:00

O Parlamento e o Consello Europeo nomearon o ano 2010 como Ano Europeo de Loita contra a pobreza e a exclusión social . Preto de 80 millóns de europeos corren o risco de caer na pobreza. Por isto a Unión Europea quere transmitir á sociedade , en xeral,o seu compromiso con estas persoas e promover unha reflexión sobre os problemas aos que se teñen que enfrontar así como fomentar a prevención contra estes males no continente europeo.

Para máis información preme nesta ligazón : www.ec.europa.eu/social/home.jsp?langld=en

Pódela ler en distintas linguas.

FELIZ ANINOVO LECTOR 2010 !!

2010-01-12T19:13:00.004+01:00

Aínda que cunha entrada meteorolóxica certamente adversa, desexamos a todos/as un feliz ano 2010 desde este blogue bibliotecario do IES de Melide que axiña cumprirá dous anos de existencia. Medrando a poucos, como todos os proxectos, foise ampliando con moitas ligazóns relacionadas co mundo da lectura e con "sublogues" enfocados no Cine, Novas, Clube de lectura, Debuxo, Espazos naturais e viaxes......e unha morea de seccións: as citas, humor, efemérides ... e un longuísimo etc.

Tamén queremos agradecer a axuda prestada por xente, "anónima" que comezou antes que nos por estos vieiros: grazas pola ensinanza e o estímulo gratis.

E grazas tamén ao noso reducido "clube de seguidores": Serafín, Biblomanía, Biblioteca Pino Manso, Ponte Vella (grazas ,Lupe, polas túas achegas), biblioteca do cole, Susana (grazas por nos amosar esa bronceada faciana con esas abraiantes gafas, perfil certamente ben definido) A Profa e biblodieste. Ogallá que siga medrando moito más!!!!

Así que xa sabedes: este ano MAIS LIBROS E MAIS LECTURA POR LECER !!!

10-XII. DIA UNIVERSAL DOS DEREITOS HUMANOS

2009-12-10T19:22:00.003+01:00

Un curso mais, como cada 10 de decembro, chega a conmemoracion da Declaracion Universal dos Dereitos Humanos, aprobada pola O.N.U. hai 61 anos. Unha vez mais contemplamos o enorme abismo que segue a existir entre "o que deberia ser e "o que e". Como reaccionar, que facer?

Nos sos non podemos acabar coa fame no mundo, coas guerras, coas enfermidades e con distintas catastrofes que, as veces, teñen moito que ver coa decision dos poderosos da terra. O Primeiro Mundo e o Terceiro Mundo...as mulleres nas distintas culturas......os campos de refuxiados.....os presos politicos......o comercio inxusto e a explotacion e tantos longos etceteras....Como non somos nin podemos ser "quixotes", sempre atopamos argumentos do tipo de "eu paso de todo porque non podo facer nada" , "isto sobrepasame" , "non e asunto meu" ," a vida e asi"... para ficar coa conciencia tranquila. Pero non e certo. Porque, por exemplo, o dereito a integridade fisica e moral dunha persoa, e dicir, a ser respectada , independentemente do seu sexo, clase social, raza, relixion, idade e un dereito que se pode cumprir ou non, no noso instituto, verdade?. Polo tanto si que podemos facer ou "desfacer" neste eido e en moitos outros. So hai que estar atento e ter boa vontade. Non e tan dificil e podemos chegar mais ala do que pensamos. Como di un dos carteis das Bibliotecas Escolares de Galicia Xuntos/as podemos ! asi como os dedos son individualidades , que xuntos, forman a nosa man. Pois iso, xa e hora de COMEZAR !

VIOLENCIA DE XENERO NA LITERATURA ACTUAL

2009-12-10T18:03:00.006+01:00

A violencia exercida contra as mulleres, reflictese en obras literarias de todas as epocas. Tamen
en obras de "rabiosa" actualidade e exito de ventas como a saga MILLENNIUM de Stieg Larsson Por se alguen ainda non leu algunha obra da famosa serie, aqui tedes un articulo de Veronica Trabazo Mouriño (alumna de 1º BAC C) que fai unha reflexion sobre o tratamento do tema na obra do escritor sueco : fainos unha descoberta relacionada cun episodio da vida de Larsson sobre agresion a unha muller.

Stieg Larsson e a violencia cara as mulleres

O pasado 25 de novembro celebrouse o Día Internacional Contra a Violencia de Xénero, unha lacra que cada vez está máis presente na nosa sociedade e,tamén, en todas as clases sociais. Cada vez que encendemos a nosa televisión e raro que non escoitemos unha noticia sobre a morte dunha muller a mans do seu home.
Contra este problema loitou o escritor e periodista sueco Stieg Larsson, autor da trioloxía Millennium. Seguro que moitos de vós xa desfrutástedes da lectura dos tres libros que compoñen esta trioloxía, que sen dubida se converteu nunha das lecturas de moda. O eixe central destas novelas é a referencia ás mulleres e ás diferentes formas de violencia que se realizan cara elas. Nelas aparecen diferentes escenas de agresións a mulleres, agresións que podemos atopar nas sociedades máis “democráticas” todos os días: violacións, trata de mulleres e prostitución, violencia no entorno familiar, agresións sexuais, acoso laboral, dobre desamparo das mulleres inmigrantes pobres...Debemos salientar que nas novelas de Larsson ningún dos agresores queda impune.
Por outro lado, a protagonista de historia Lisbhet Salander amosase como unha persoa antisocial e distante, pero ao mesmo tempo tremendamente intelixente e racional. Amosase deste xeito porque “o sistema fíxoa así”. Nos asasinatos e delitos que descobre, adoita encargarse ela mesma de executar as sentenzas, pois non confía nin no Estado nin nas súas leis. “Non hai inocentes, só distintos graos de responsabilidade”.
A lectura de Millenium demostra que o seu autor estaba especialmente sensibilizado no tema da violencia de xénero. De feito a súa compañeira Eva Gabrielsson cóntanos o porque: “cando era xoven, nunha festa con compañeiros, presenciou unha violación, e culpábase de non tela evitado. Tiña esa espiña cravada e dedicou moito tempo a consolar e axudar as vítimas”. “Stieg dedicou toda a sua vida a procura dun mundo xusto, , e fíxoo en respectuosa colaboración con persoas de diferentes culturas, relixións, convicións políticas, idades, procedencia social e profesións. En canto a feminista, prefería colaborar con mulleres”. De ahí, probablemente, que a denuncia de calquera forma de violencia fronte ao xenero feminino, sexa un dos leitmotiv, unha das ideas que se repite ao longo das súas obras.
Como consecuencia do seu traballo, o Observatorio contra a Violencia doméstica e de Xénero concedeulle ao escritor, falecido no ano 2004, o V Premio de Recoñecemento ao labor máis destacado na erradicación de dita violencia.
Este observatorio, que preside Inmaculada Montalbán, considerou que Larsson é merecedor do premio pola súa achega, a través da literatura, a visualizacion da violencia contra as mulleres “que se segue perpetuando nas sociedades actuais, tamén nas máis avanzadas”. Ademáis, destacaron a contribución do escritor sueco a poñer de relevo que “non só é desexable, senón posible a contribución a unha sociedade libre de violencia de xénero por todos os seus integrantes, mulleres e homes”.
Recomendo a lectura destas novelas tan exitosas as cales se atopan entre as miñas preferidas, non só polo contido destas e pola forma que ten o autor de expresar os temas , senon tamén polo especial dos seus persoaxes. Ademáis espero que grazas a publicación destes libros, se poida aumentar a sensibilización e o rexeitamento das diversas formas de violencia cara as mulleres, que persisten en todas as sociedades, aínda que continuará a ser compricado mentres que os cidadans non cambien a súa mentalidade, o cal é unha das causas desta lacra.
Verónica Trabazo Mouriño 1º BAC C

VIOLENCIA DE XÉNERO II

2009-12-04T19:03:00.008+01:00

O conxunto dos alumnos de Antropoloxía de 1º de Bacharelato do I.E.S. de Melide, traballaron sobre a Violencia exercida contra as Mulleres, co gallo do 25 de novembro. Varias alumnas elaboraron os separadores ou marcapáxinas con lemas e imaxes alusivos ao tema , incidindo na idea da non silenciación do maltrato físico e psicolóxico, tanto por parte das propias vítimas, como das persoas que coñecen ou intúen dita situación: o amor non ten nada que ver con soportar accións que vulneran a dignidade da persoa. Como elas din, hai que aspirar a "amar sen sufrir" e ter "o coraxe de ser ti mesma". Gracias a todas elas e eles que foron quen de concienciarse dun tema de terrible e persistente actualidade que, coma tantos outros, pasa por diante dos nosos ollos sen decatarnos del, porque pensamos que nos queda moi lonxe ou que nunca nos afectará. Ogallá que "as campás" de Hemingway non cheguen a dobrar por ninguén.

(Elaboraron os separadores Laura Sánchez Agra, Lucía Mato, Doa Laya, Lorena Vázquez e Laura Segade)

25-XI. DIA MUNDIAL PARA A ERRADICACIÓN DA VIOLENCIA CONTRA AS MULLERES

2009-11-25T14:20:00.012+01:00

Hoxe conmemórase o Día Mundial para a erradicación da violencia contra as mulleres.
O número de mulleres asasinadas, maltratados, física ou psíquicamente non disminúe. Preto de 50 mulleres mortas é o cómputo deste ano 2009 en España. Cal é a raíz do mal?. Pódense enumerar varios factores, seguramente complementarios, que inflúen determinantemente en condutas delitivas cara á muller: a secular (ou milenaria ) educación sexista, a emancipación laboral e económica da muller, que non remata de ser asimilada por moitos homes, "tradicións" culturais denigratorias para o sexo feminino....Sobran, tristemente, imaxes aterradoras que ilustran este panorama infernal. Pero a pregunta capital, fica sen ser respostada. Por qué?. Quizais unha aproximación á causa, sexa a progresiva dexeneración moral que se está a vivir en todos os ámbitos da vida: cando as persoas non teñen conciencia da súa propia e inalienable DIGNIDADE, e, en consecuencia, da dos demais, cando o imperativo ético máis esencial está ausente, cando non se contempla aos outros como individuos senon como obxectos de pracer, de lucro etc... as relacións humanas deterióranse até graos insospeitados...Por iso é unha tarefa primordial de toda a sociedade a aceptación dunha ÉTICA elemental que valore á persoa , independentemente da súa raza, sexo, relixión...
Como dicía un escritor romano "Son home e nada do humano éme alleo". A violencia exercida contra as mulleres, tampouco. Por iso debemos denunciar sempre situacións de maltrato de calquera tipo, no noso entorno. PORQUE O SILENCIO É CÓMPLICE.
No eido da Loita contra a Violencia contra as Mulleres e tamén relacionado cos Dereitos Humanos e a Liberdade de Expresión, traballan as periodistas que este ano recibiron o premio "CORAJE". Tédelas na ligazón de www.boasnovasmelide.blogspot.com

Incluimos este vídeo elaborado pola Bibilioteca Escolar do IES de Fene

ANIVERSARIO DOS DEREITOS DO NENO

2009-11-21T16:25:00.002+01:00

O 20 de novembro celébrase o Día dos dereitos do neno. Este ano conmemórase un dobre aniversario: en 1954 a Asamblea Xeral da O.N.U. recomendou (resolución 836(IX)) que todos os países instituisen o Día Universal do Neno, data que se dedicaría a promover actividades cara ao benestar e calidade de vida de todos os nenos. O día 20 de novembro a devandita Asamblea aprobou a Declaración de los Derechos del Niño en 1959 e a Convención sobre los Derechos del Niño en 1989. Cando lemos as declaracións de dereitos, case sempre ficamos cunha inquedanza ou desmoralización se comparamos "o que debería ser e "o que é" . Nós ,en xeral, debido á parte do mundo onde vivimos, estamos moito mellor que os rapaces de países do chamado 3º mundo e outros ; pero, coma en todo, só hai que "poñerse ben os lentes" para atopar ao noso arredor casos nos que se vulneran flagrantemente ditos dereitos. O noso deber é decatarse deles, denuncialos e dirixirse a quen poida resolvelos ou alivialos, se nos non somos quen de facelo.

Na nosa biblioteca fixemos unha exposición co Texto dos Dereitos do Neno e unha interpretación de Mafalda, cos seus ocurrentes comentarios, gracias á xentileza da biblioteca do IES de Guitiriz.

O MURO DE BERLÍN

2009-11-17T19:03:00.006+01:00

Soldado oriental deixa escapar a un neno á
zona oeste, o 1º día da existencia do muro

O pasado 9 de novembro cumpríronse 20 anos da caída do muro de Berlín. Construiuse como consecuencia do final da 2ª Guerra Mundial . Alemania partiuse en dous: a parte dominada pola U.R.S.S., a República Democrática Alemana e a dominada polas potencias occidentais (Francia, Gran Bretaña e E.E.U.U.), a República Federal Alemana. Esta división afectou á propia capital.
En 1961 a R. Democrática decidiu separar cun aramio de espiño as dúas zonas de Berlín, a leste e a oeste. Isto sería o preludio dun muro de 103 millas de lonxitude e 4 metros de alto. Ao longo do muro contruíronse foxos e postos de vixilancia. Dita división foi reforzada polo leste, con soldados e milicias. O muro foi unha barreira efectiva durante 25 anos. Sen embargo preto de 2.7 millóns de persoas tentaron escapar á R.Federal Alemana e uns 400 berlineses (máis según algunhas estadísticas) foron asasinados no intento.
Eran os tempos da Guerra Fría e do Telón de Aceiro. Moitas familias quedaron separadas, e a R.D.A. convertiuse nun auténtico estado policial, no que as liberdades individuais quedaron suspendidas. A temible STASI, (policía secreta) encargábase dilixentemente dese labor.
Vinte anos máis tarde, xa algúns países da órbita comunista , como Polonia, comezaran a loita contra a dominación soviética, cando chega ao poder na U.R.S.S. M.Gorbachov que renuncia ao exercicio da represión. Isto desencadena unha serie de feitos : os alemáns orientais, cruzan Hungría, e tras pasar Austria, chegan á R.Federal alemana sen que as autoridades comunistan poñan ningún impedimento. A noite do 9 de novembro os alemáns de ambas partes pican e derruban o muro, ese “muro da vergoña” que os tivera separados inxustamente durante tanto tempo.
Isto aconteceu hai vinte anos. Pero aínda hoxe existen "muros" que impiden a persoas exercer os seus dereitos básicos, ao estaren oprimidas por un goberno ditatorial. A loita pola liberdade enche toda a historia da humanidade. E mentres o ser humano teña conciencia da súa dignidade, así será.

VISITA DE ANXO FARIÑA

2009-10-30T18:46:00.003+01:00

O pasado mércores 28 de outubro estivo no noso centro o autor vigués Anxo Fariña, escritor e recoñecido debuxante. O motivo da súa visita foi presentarnos a súa colección de literatura xuvenil "Os Megatoxos", ofrecendo unha conferencia ó alumnado de 1º de ESO ó que tentou explicar que todo pode ser literaturizable. Calquera lugar, calquera obxecto ou calquera persoa pode ser o inicio dunha gran historia, só debemos deixar voar a nosa imaxinación. Reincidiu no feito de partir do máis simple para, paulatinamente, ir chegando ó máis complexo á hora de poñernos a crear. Nas cousas máis insignificantes pode estar agochada unha gran historia. Ó longo da conferencia, o autor deixou tamén constancia dos seus dotes de ilustrador, algo que lle apaixoa, e falou daquelo que lle serve de inspiración para elaborar o seu traballo.
Anxo Fariña é tamén autor de obras como "Xabi non pode durmir", "Os magos das formas" ou "O ladrón de palabras" , entre outras. Na actualidade traballa como Director de Arte, deseñando en distintos campos e ilustra libros e cómics.

50 ANIVERSARIO DE ASTÉRIX E OBÉLIX

2009-10-29T18:40:00.007+01:00

Este xoves 29 de outubro , os heroes máis famosos de toda a Galia ( e parte do Imperio Romano) cumpren medio século de vida, dende que apareceran por primeira vez na revista francesa Pilote. Un ano despois, sairía o primeiro album, Astérix e o galo, cos seus personaxes característicos: Obélix, Asurancetúrix e compañía, invencibles para os romanos, gracias á súa preciosa "poción máxica" do druida Panoramix.

Os autores deste fabuloso cómic son André Uderzo e René Goscinny (este último, o guionista , finado en 1977) . En todo este tempo as historietas foron traducidas a máis de cen idiomas e vendéronse máis de 325 millóns de exemplares. Tamén se fixeron películas animadas e adaptacións con actores como Roberto Begnini e Gerard Depardieu. Co gallo deste cumpreanos publicouse un novo album: O aniversario de Astérix e Obélix: o libro de ouro.

Hai 20 anos creouse un parque temático dedicado a eles ao noreste de París. Agora, co gallo das súas bodas de ouro, a capital francesa celebra as aventuras destes galos cun programa cultural onde os protagonistas galos son enviados a un viaxe por teatros e museos onde descobren os seus retratos. No museo medieval de Cluny, preto do Boulevard Saint Michel, poderánse ver uns 50 debuxos orixinais, manuscritos e obxectos relacionados co universo de Astérix e compañía. Estes pequenos galos que non temen a iminigo ningún, son, certamente, inmortais, coma os deuses . Persoas de todas as idades, aínda non esqueceron as súas enxeñosas aventuras, a súa camaradería, a súa cómica mestura entre o mundo actual e o romano do ano 50 a. C. Nunha viñeta de Astérix, non sobra nada: dende o primeiro até o último detalle están ao servizo da comicidade e mesmo da información da época na que se sitúan as historias. NON DEIXEDES DE LER OS COMICS DE ASTERIX E OBELIX , dos que temos abundantes fondos na nosa biblioteca. Se queredes ter unha información máis completa sobre personaxes e xogos , entrade no sitio web www.asterix.com/index.html.es . Non vos esquezades POR TUTATIS!!!

XORNADAS DE BIBLIOTECAS ESCOLARES DE GALICIA 2009

2009-10-26T18:08:00.004+01:00

Os pasados 23 e 24 de abril, tiveron lugar en Santiago de Compostela as Xornadas de Bibliotecas Escolares de Galicia 2009, no Palacio de Exposicións e Congresos de San Lázaro ás que asistiron varias profesoras do IES de Melide. Nelas contouse coa presenza de diversos ponentes , como Daniel Cassany da Universidade Pompeu Fabra de Barcelona, Luis Iza do Dpto de Educación da comunidade de Navarra, Guadalupe Jover, Tíscar Lara e Glória Durban. Asemade houbo unha mesa redonda con profesores de todos os niveis educativos, que falaron das súas experiencias cos clubes lectores, a HORA DE LER ( que poñeremos en marcha este curso no noso IES) e o proxecto lector do centro. Falouse, en definitiva do enorme e fulgurante cambio que se está a producir cos novos soportes de lectura, a internet, os e-books, as vantaxes e os perigos da rede....e a grande necesidade de ter un sentido crítico para se mover entre a superabundancia de información, que non sempre é fiable.
E moita ATENCIÓN aos perigos das redes sociais (facebook, tuenti etc.). PÉNSAO ANTES DE PUBLICAR.

PASAMENTO DE ANISIA MIRANDA

2009-10-26T14:42:00.010+01:00

O pasado 22 de outubro finou en Vila de Cruces, vítima dun derrame cerebral , Anisia Miranda, tradutora e escritora , muller do tamén escritor X. Neira Vilas. Naceu en Cuba en 1932, filla de emigrantes ourensáns. Estudiou Maxisterio e Xornalismo na Habana. No 1953 trasladouse cos pais a Bos Aires. Alí ampliou os seus estudios, e coñeceu a Xosé Neira Vilas. Casaron en 1957, ano no que fundaron "Follas Novas" ,distribuidora do libro galego en América, que despois foi tamén editorial. Dende o principio vencellouse á cultura galega. Asistiu ás clases patrocinadas pola Asociación Galega de Universitarios, Escritores e Artistas (AGUEA) que dictaban , entre outros Rafael Dieste, Eduardo Blanco Amor ou Antonio Baltar. Traduciu ó galego poemas de autores latinoamericanos como José Martí ou Rubén Darío. Todas foron aparecendo en publicacións galegas de Bos Aires. Voltou a Cuba co seu home, en 1961. Traballou con Alejo Carpentier na redacción da revista "Pueblo y cultura", e mais tarde foi coordinadora nacional de edicións de libros para nenos e adolescentes. No eido da creación literaria é autora de obras de poesía, narrativa, teatro, viaxes e biografía. En teatro e narrativa obtivo importantes premios en Cuba, entre os que salientan "La Edad de Oro", teatro para nenos e adolescentes; e o Premio Nacional "Ismaelillo" de la Unión de Escritores e Artistas de Cuba. Dalgúns dos seus libros lévanse publicados centos de milleiros de exemplares no seu país de orixe. Ten varias medallas de honra conferidas por institucións cubanas. En 1992 radicouse co seu marido en Galicia. Era vicepresidenta da Fundación Xosé Neira Vilas.
Anisia foi a compañeira inseparable do seu home, ao que impulsou en todos os seus proxectos. Únimonos hoxe á dor infinita do seu viúvo, nestes intres tan acedos e dolorosos. Descanse en paz, Anisia

24 DE OUTUBRO DIA MUNDIAL DA BIBLIOTECA

2009-10-22T18:37:00.006+02:00

Este ano a celebración do día da biblioteca centrámola na posta en marcha da BIBLIOTECA DIXITAL MUNDIAL http://www.wdl.org/es/, (podedes atopar esta dirección no apartado de LIGAZÓNS INTERESANTES , neste mesmo blog). A B.D.M. é un proxecto impulsado pola U.N.E.S.C.O. e a idea partiu do bibliotecario do Congreso dos E.E.U.U., James H. Billington. O grupo de colaboradores é amplo : dende a Biblioteca Alexandrina de Exipto até bibliotecas nacionais e algunhas institucións culturais e educativas de Arabia Saudí, Brasil, Exipto, China, Eslovaquia, U.S.A., Rusia, Francia, Irak, Israel, Japón, Malí, Marruecos, México, Países Baixos, Quatar, Reino Unido, Serbia, Sudáfrica, Suecia e Uganda, ademais dun equipo da devandita Biblioteca do Congreso de E.E.U.U. O seu obxectivo é dar a coñecer e preservar o patrimonio de moi diversas culturas de todos os rincóns do planeta, tentando non centrarse só , nos contidos da cultura occidental. Contén manuscritos, mapas, libros raros, películas, grabacións sonoras, publicacións , fotografías e grabados dispoñibles sen restricion para o publico e de forma gratuita.
Gracias a ela podense consultar documentos coma a Declaración de Independencia de EEUU, antigos manuscritos chineses, mapas do novo mundo ou películas dos irmans Lumière de finais do seculo XIX .
Segundo os impulsores, "o sitio e moi facil de usar e non esta dirixido a universitarios ou doctores. As buscas podense facer por combinacions entre lugar, periodo temporal, tipo de material (libro, fotografía, audio...) e a a institución que o cedeu. O sitio opera en sete linguas —as seis das Nacions Unidas , máis o portugués— e máis de 40 idiomas están representados nos materiais mesmos".
Ainda que o seu proposito e a aproximacion entre culturas , os paises pouco desenvolvidos , teran problemas a hora de acceder a ela.
África, por exemplo, pese as dimensions do continente, só representa ao 3,4% dos usuarios de Internet, fronte aos 24,6% de Europa ou o 15,7% de Norteamérica.
O esforzo non deixa de ser importante e unico, e agardamos que os alumnos do noso instituto se afagan preto a utilizar esta nova fonte de recursos.

30 DE SETEMBRO, DÍA INTERNACIONAL DO TRADUTOR

2009-09-29T13:01:00.009+02:00

O día 30 de setembro conmemórase o Día Internacional da Tradución, coincidindo coa festividade de San Xerome, considerado o patrón dos tradutores e, en certo modo pai da tradución, por verter a Biblia ao latín vulgar a principios do s. V d. C. A Biblia, escrita orixinariamente en hebreo e grego, xa fora traducida ao latín no s. II d. C., pero seguía sin ser accesible aos crentes, debido a descoñecemento da lingua e á imperfección da linguaxe. A tradución de Xerome denominouse Vulgata porque estaba pensada para o pobo ou vulgus, e a Igrexa adoptouna como versión oficial da Biblia durante 15 séculos.

A tradución é, sen embargo, un labor máis antigo. Una das primeiras testimuñas é a Pedra de Rosetta, unha estela exipcia datada no s. II a. C. escrita en tres idiomas (exipcio xeroglífico, exipcio demótico e grego) que serviu para descifrar os xeroglíficos exipcios. A finais da Idade Antiga e principios da Idade Media foi especialmente significativa a tradución dos textos bíblicos, sendo a Biblia un dos libros máis traducidos en todas as épocas. A partir do s. IX e X os textos científicos e filosóficos gregos foron traducidos ao árabe, o que contribuiu a súa difusión por toda Europa a traveso de España ata o s. XV, cando os árabes foron desterrados. A Escola de tradutores de Toledo xogou un importante papel na transmisión do pensamento clásico e no desenvolvemento científico, vertendo textos clásicos do árabe ou hebreo ao latín, servíndose do español ou das linguas romances.

"Traduttore, taditore" é un dito italiano que significa "Tradutor, traidor". Esta idea de que a tradución traiciona ou perverte o texto orixinal tamén é compartida por Cervantes cando di: «... y lo mesmo harán todos aquellos que los libros de verso quisieren volver en otra lengua: que, por mucho cuidado que pongan y habilidad que muestren, jamás llegarán al punto que ellos tienen en su primer nacimiento.» Pero o certo é que o labor dos tradutores, ademais de facilitar o intercambio cultural, permítenos acceder ás grandes obras da literatura universal. O propio Cervantes non sería tan lido se non fose traducido a tantos idiomas, e que diríamos dos autores rusos, xaponeses... mesmo a Ilíada a Odisea, A Eneida ou os poemas de Horacio só poderían ser lidos por moi poucos. Que sería de nós, que non sabemos sueco, sen a tradución da triloxía Millenium de S. Larsson? e aínda que o inglés é máis asequible, sería tremendo non poder devorar a toda velocidade a saga de Crepúsculo, de S. Meyer. E que sorte poder ler a Paasilinna en galego! Afortunadamente cada vez temos unha maior implicación das editoriais galegas na tradución de obras da literatura universal, tanto as veteranas Galaxia ou Xerais, como outras máis novas e mellor coidadas como Rinoceronte.

A escola de Tradución e Interpretación da Universidade de Vigo ven celebrando nos últimos anos o Día Internacional da Tradución, homenaxeando a un tradutor ou tradutora e celebrando unhas xornadas. Este ano a homenaxeada é Marilar Aleixandre, que á parte da súa coñecida obra coma escritora para todo tipo de públicos, ten desenvolvido un interesante labor como tradutora, con obras como A caza do Carbairán de L. Carroll ou Harry Potter e a pedra filosofal, de J.K. Rowling. As xornadas asistirá Daoud Hari, recoñecido intérprete no conflicto bélico de Darfur, quen pronunciará unha conferencia en 12 idiomas na que contará a súa experiencia e abordará cuestións relativas a súa obra O intérprete: memorias dun membro dunha tribo de Darfur.

Alba, Fátima, Lorena e Xisela (As "multi-tradutoras" de 2º B de Bac)

BENVIDA Á NOVA BIBLIOTECA !!

2009-09-22T18:51:00.003+02:00

Parece que foi onte cando marchamos de vacacións e xa estamos de volta cun novo curso só para nós: para estudar, compartir, ter novas experiencias .....e entre elas está disfrutar e aproveitar os recursos da nosa biblioteca : se a visitades , comprobaredes que se están a crear novos espazos dentro da mesma: un recuncho para o visionado de películas, coas súas butacas vermellas, e con auriculares para non molestar a ninguén, a zona de informática que conta con dous ordenadores máis, un proxector de imaxes ....e aínda haberá algunha novidade máis. Todo isto levouse a cabo grazas ao PLAMBE (Plan de Mellora de Bibliotecas Escolares), un programa da Xunta no que estamos inscritos hai dous anos e que levamos adiante unha serie de profesores axudados en ocasións por alumnos e alumnas do centro.

Neste comezo do curso dámoslles unha especial BENVIDA aos rapaces e rapazas de 1º da ESO, que chegan ao noso instituto por primeira vez : xa sabedes, entrando polo corredor da planta baixa, á esquerda, espéranvos miles de oportunidades de conectar con mundos distintos (e non só por internet) : atoparedes aventuras, monstruos, piratas, namorados/as, meigas, fadas e os vosos personaxes favoritos de cómic. Hai un libro, película, CD-ROM esperando por ti. Non deixes pasar a oportunidade de pasar un bo tempo de lecer. Os libros non se len só por obriga : lense tamén por pracer: que o saibades descubrir.

Benvida a todos !!!

FIN DE CURSO E CITA PARA O SEGUINTE

2009-06-26T19:22:00.003+02:00

Pois, si. Parecía que nunca ía chegar pero, ao fin , velaí o momento das ansiadas vacacións. Rematamos. Este 2008-2009 non volverá máis. Pero o que si queremos que volte, é a vida a esta canle de comunicación qu é o biblomelide, con todas as súas seccións. Que os libros, as reportaxes, as películas, as viaxes da nosa comunidade educativa etc. ,volvan quedar retratadas neste espazo. Grazas aos colaboradores, especialmente a aqueles que non teñen tan doado o acceso a internet ( o rural existe, cos seus atrancos) e que pensan que facer unha entrevista ou un videoclip ou un mural ou unha crítica cinematográfica para "colgalo" no blogue non é perder o tempo, senon compartir experiencias vitais, das que todos podemos aprender e disfrutar.

E os libros. Sempre os libros. Cantas citas lévanse postas neste espazo , e noutros, de sabios pensadores sobre a lectura!!! E, sen embargo o pracer de ler, ten que ser unha descuberta individual e voluntaria. Cada un ten a súa propia historia cos libros. Así como non hai dúas historias de amor iguais, tampouco hai dous camiños idénticos para chegar a amar a lectura.

De todos os xeitos, nós, como Borges, non imaxinaríamos un Paraíso no que non houbese libros.

Que descansedes, que disfrutedes e que sexades quen de atopar o voso propio paraíso.

O LIBRO QUE MARCOU A TÚA VIDA

2009-06-25T12:40:00.006+02:00

Xa a piques de rematar este curso, presentamos unha pequena mostra dunha enquisa que os alumnos de 2º e 3º da ESO fixeron entre os seus propios compañeiros e profesores sobre aqueles libros que deixaron unha pegada especial en cada un deles.

O resultado ( resumido) foi o seguinte:

Entre os alumnos os títulos preferidos foron:

--Cinco pares de cebada, de Fátima, porque é un libro diferente dos demais

--Valdemuller, de Tania, porque o libro fala dunha rapaza da súa mesma idade

--A banda sen futuro, de Cristina e Vanessa, porque conta unha historia real de cómo non hai

que renderse xamais
--O neno do pixama a raias, de Elisa e Leticia, polo seu dramatismo.

--El club de los viernes, de Carme, porque fala das relacións femeninas cunha afición común

--Anagnórisis, de Paula, "porque lle gustou"

Entre os "profes" temos as seguintes preferencias:

--La Regenta, de Carme, escólleo porque marcou un fito importante na súa vida universitaria

--Resistencia, de Estrela, pola situación que viven os seus protagonistas.

--A montaña máxica, de Zeltia, por ser unha obra emocionante e reflexiva

--El diario de Ana Frank, de Eloy, polo seu realismo

--Agosto do 36, de Carlos, por contar a crúa realidade da guerra civil española

--La maravillosa vida breve de Oscar Wao, de Xisela (alumna) , porque con el soupo de novas cousas e dos problemas que hai no mundo

--Los hombres que no amaban a las mujeres, de Ana (alumna) , porque con el descubriu a novela negra, xénero ao que se afecciounou rápidamente.

--100 años de soledad, marcou á "profe" Flor; con el deuse conta de que a vida é unha loita

continua.

--Momo, do profe Carlos; con el aprendeu a apreciar máis o tempo

--O Hiperión, favorito da profe Arancha, porque fala dun xeito de apreciar a vida apelando aos

sentimentos, á vontade e ó amor.

--El condenado por desconfiado, de Suso , poque demostra que o máis alá haino que gañar

"a pulso"

En fin , este é un resumo pequeniño das preferencias lectoras dunha parte da nosa comunidade educativa. Noutra ocasión deterémonos con máis tempo no percorrido lector e vital (que soen ir parellos) de máis persoas. Até a próxima ocasión!!